Józef Edward Stadnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Edward Adam Stadnicki
Kazimierz, Kobuz, Madej, Rydwan
Data i miejsce urodzenia 16 października 1919
Nawojowa
Data i miejsce śmierci 13 października 1960
Grójec
Rodzice Adam Stadnicki i Stefania z domu Woroniecka
Małżeństwo Elżbieta z domu Lubomirska
Dzieci Cecylia, Julia Teresa Maria, Andrzej, Zbigniew, Adam Stefan
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami

Józef Edward Adam Stadnicki (pseud.: Kazimierz, Kobuz, Madej, Rydwan) (ur. 16 października 1919 w Nawojowej, zm. 13 października 1960 w Grójcu) – polski ziemianin, oficer Armii Krajowej.

Życiorys[edytuj]

Po przejściu polio w wieku 17 lat był inwalidą, nie władającym nogami. Mimo kryzysu psychicznego, po przejściu rehabilitacji zdał eksternistycznie maturę w 1938 roku. Z czasem nauczył się chodzić na protezach.

W czasie II wojny światowej kierował od 1940 roku organizacją szlaku przerzutowego na Węgry, będąc komendantem specjalnie utworzonej w tym celu placówki w Nawojowej. Udostępnił konspiracji sądeckiej należące do niego leśniczówki wzdłuż granicy ze Słowacją. Uczestniczył w wielu akcjach państwa podziemnego. Współorganizował szkołę podchorążych AK.

W lipcu 1942 roku został aresztowany przez Gestapo, lecz został uwolniony, ponieważ Niemcy nie uwierzyli donosom (że taki inwalida może działać w podziemiu). Wiosną 1943 roku został członkiem sztabu Inspektoratu AK w Nowym Sączu. Od lipca 1943 roku wydawał (wraz z członkami rodziny) konspiracyjne pismo „Myśl Polska”. W kwietniu 1944 roku wszedł w skład Komendy Obwodu AK w Nowym Sączu. Od 2 września 1944 roku, zagrożony aresztowaniem, ukrywał się w lasach, korzystając ze wsparcia BCh.

Po reformie rolnej i utracie majątku przeprowadził się do Krynicy, gdzie zajmował się handlem zbożem. Ukończył kurs księgowości i kurs fotograficzny. Mimo szykan ze strony Urzędu Bezpieczeństwa dostał pracę w zakładzie fotograficznym.

Starał się o zezwolenie na leczenie za granicą swojego ciężko chorego syna. W czasie jednej z podróży do Warszawy w tej sprawie zginął w wypadku samochodowym.

Odznaczenia[edytuj]

Życie rodzinne[edytuj]

Był synem Adama Stadnickiego i Stefanii z domu Woronieckiej. Miał siedmioro rodzeństwa: najstarsza Maria (1912–2003) wyszła za mąż za Stefana Świeżawskiego, profesora KUL. Jadwiga urodzona w 1913 roku została żoną Adama Czartoryskiego, trzecia z sióstr Helena (1914–1977) była żoną Antoniego Mańkowskiego, Anna (1916–2001) po mężu nosiła nazwisko Gostkowska, a najmłodsza Stefania (1917–1979) została żoną Włodzimierza Jasińskiego. Paweł (1925–1996) był żonaty z Teresą Moszumańską. Średni z synów Andrzej (1920–1945) zmarł w wyniku przeżyć wojennych oraz gruźlicy, której nabawił się w niemieckim więzieniu.

Ożenił się z Elżbietą Lubomirską i miał z nią 5 dzieci (Cecylię, Julię Teresę Marię, Andrzeja, Zbigniewa i Adama Stefana).

Bibliografia[edytuj]