Józef Marcinkiewicz (ur. 1898)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Marcinkiewicz
podpułkownik podpułkownik
Data urodzenia 20 maja 1898
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 59 Pułk Piechoty Wielkopolskiej,
85 Pułk Strzelców Wileńskich
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Józef Marcinkiewicz (ur. 20 maja 1898, zm. ?) – oficer Wojska Polskiego II RP i ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 maja 1898. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[1][2][3]. W latach 20. był przydzielony do 59 pułku piechoty w garnizonie Inowrocław[4][5][6]. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931[7]. W 1932 był oficerem 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce[8].

Po wybuchu II wojny światowej został oficerem Ludowego Wojska Polskiego. Awansowany do stopnia podpułkownika[potrzebny przypis]. 13 maja 1951 został aresztowany przez Główny Zarząd Informacji. Należał do kilkudziesięciu oficerów fałszywie oskarżonych o stworzenie i działalność w organizacji dywersyjno-szpiegowskiej w ludowym Wojsku Polskim, a wytoczony mu proces polityczny związany był z głośną sprawą gen. Tatara. Po ciężkim śledztwie 23 lutego 1952 skazany na 12 lat więzienia. W 1956 został zrehabilitowany[9].

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]