Józef Piotrowski (1839–1863)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy członka Rządu Narodowego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Tablica wmurowana w ścianę Cytadeli Warszawskiej tuż za szczątkami szubienicy, na której w okresie zaborów ginęli bojownicy o wyzwolenie narodowe i przemiany społeczne. Tablica upamiętnia ważnych przywódców i działaczy powstańczych straconych w Cytadeli: Agrypina Konarskiego, Józefa Piotrowskiego, Józefa Jankowskiego i Aleksandra Waszkowskiego

Józef Piotrowski (ur. 17 marca 1839 w Płocku[1], zm. 21 listopada 1863 w Warszawie[1]) – słuchacz Polskiej Szkoły Wojskowej we Włoszech w 1862, działacz lewicy czerwonych. W 1863 roku komisarz Rządu Narodowego województwa augustowskiego. Członek Rządu Narodowego. Naczelnik Warszawy od 17 września do 17 października 1863. Aresztowany w październiku 1863, wyrokiem Audytoriatu Polowego skazany na karę śmieci. Stracony na stokach Cytadeli Warszawskiej.

Rodzice: Leon Piotrowski i Wiktoria de domo Milczyńska[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Piotrowski Józef (pol.). W: Encyklopedia.PWN [on-line]. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2012-12-31].
  2. PIOTROWSKI Józef (1839–1863) (pol.). W: M.J. Minakowski, Wielka Genealogia Minakowskiego. Poszukiwane koligacje dla tomu 26. PSB [on-line]. www.wielcy.pl. [dostęp 2012-12-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan Król, Cytadela Warszawska, Warszawa 1978