Wojciech Biechoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojciech Biechoński
Wojciech Biechoński i Roman Rogiński (po prawej) w Polskiej Szkoły Wojskowej w Cuneo przed 1863

Wojciech Biechoński (ur. 1839 w Kielcach, zm. 31 grudnia 1926 we Lwowie) – polski działacz spółdzielczy i oświatowy, urzędnik, powstaniec styczniowy.

Życiorys[edytuj]

W 1857 roku ukończył Szkołę Wyższą Realną w Kielcach[1].

Pracował jako urzędnik Komisji Skarbu. Od 1859 należał do organizacji narodowej. W 1861 wyjechał do Włoch. Przeszedł całkowity kurs Polskiej Szkoły Wojskowej w Genui i Cuneo.

W końcu 1862 z polecenia Komitetu Centralnego Narodowego objął zarząd organizacji województwa krakowskiego. Był komisarzem województwa krakowskiego[2]. 21 stycznia 1863 przygotował nieudany wypad na Kielce. Wraz z Apolinarym Kurowskim organizował oddziały powstańcze w Ojcowie. W randze kapitana przydzielony do sztabu gen. Józefa Wysockiego. Brał udział w bitwach pod Pieskową Skałą, pod Sosnowcem, pod Radziwiłłowem. We wrześniu i październiku był sekretarzem stanu w Rządzie Narodowym[3]. Powrócił do Warszawy, gdzie zaliczany był do przeciwników Rządu Narodowego Karola Majewskiego. Po przewrocie wrześniowym wszedł jako sekretarz stanu do nowego Rządu Narodowego. Na początku 1864 wyemigrował, kształcił się w Heidelbergu, Zurychu i Wiedniu. W 1867 powrócił do kraju i osiadł w Gorlicach, gdzie rozwinął działalność spółdzielczą i oświatową. Przez długi okres był burmistrzem miasta oraz otrzymał tytuł honorowego obywatela miasta[3]. W 1874 przeniósł się do Lwowa, gdzie był członkiem rady miejskiej[3], oraz prezesem Banku Związkowego i Związku Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych. Był także współzałożycielem i prezesem Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego z 1863/64 roku. Do śmierci był prezesem Towarzystwa „Miejskie Ochronki Chrześcijańskie”[3].

5 sierpnia 1921 otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[4]. Był doctorem honoris causa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie[3]. Przemawiał na pogrzebie polskiego prawnika i posła Tadeusza Skałkowskiego.

Pochowany w kwaterze powstańców styczniowych na Cmentarzu Łyczakowskim.

Przypisy

  1. A. Massalski, J. Szczepański, Słownik biograficzny zasłużonych nauczycieli i wychowanków. I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, Kielce 2010, s. 78.
  2. Pamiętniki o powstaniu styczniowym, t. I, Lwów 1923, s. 10.
  3. a b c d e Miejskie Ochronki Chrześcijańskie we Lwowie. Sprawozdanie z działalności Towarzystwa za rok 1926. Lwów: 1927, s. 11, 24.
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 15.

Bibliografia[edytuj]