Józef Stompor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Stompor (ur. 30 maja 1922 w Mircu, zm. 18 kwietnia 1997) – polski pisarz, lekarz, żołnierz Armii krajowej i Batalionów Chłopskich, podpułkownik WP .

Urodził się w Mircu, woj. kieleckie, w rodzinie chłopskiej. W 1952 r. ukończył Akademię Medyczną w Warszawie i rozpoczął pracę pod kierunkiem prof. Grucy, specjalizując się w chirurgii kostnej. Później poświęcił się leczeniu alkoholików i lekomanów.

Józefa Stompora interesowała tematyka wojenna i medyczna. Swoją pierwszą powieść Leśne noce wydał w 1958 r. Za powieść Rozdroża miłości otrzymał nagrodę Ministra Obrony Narodowej i wojewody łomżyńskiego w 1985 r. Książki Człowiek z lancetem , Szpital pod jodłami i Płonące lazarety przetłumaczono na język niemiecki.

Wydane książki:

  • Leśne noce
  • Partyzant od Starego
  • Człowiek z lancetem i inne opowiadania
  • Szpital pod jodłami
  • Orły
  • Rapsodia Świętokrzyska
  • Płonące lazarety: powieść powstańcza
  • Niewierna. Opowieść łomżyńska
  • Narkomanka
  • Duchy Baszty
  • Rozdroża miłości
  • Orły, Klara i medycy
  • Spod Łomży na Monte Cassino
  • Epizody powstańcze
  • Leśne noce czyli Cena miłości: na motywach debiutu z 1958 roku
  • Sekrety medyczne polskiego stalinizmu. Powieść