Język milyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język milyjski (nazywany także licyjskim B)[1] – wymarły język z podrodziny anatolijskiej języków indoeuropejskich, którym posługiwano się od VII do I wieku p.n.e. w Azji Mniejszej.[2] Nazwę języka nadali mu współcześni uczeni, jednak trzeba mieć na uwadze, że milyjski, zwany też licyjskim B, jest odrębnym językiem od licyjskiego A. Język milyjski rozwinął się z języka luwijskiego.

Język milyjski zachował się na trzech inskrypcjach licyjskich z VI—IV wieku p.n.e., dwóch poematach liczących 34 i 71 wersów, które znajdują się na tzw. steli ksantyjskiej, odnalezionej w Ksantos, oraz krótszy napis (9 wersów) na sarkofagu w Antiphellus.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Popko, Wierzenia ludów starożytnej Azji Mniejszej, 1989.
  2. Maciej Popko, Ludy i języki starożytnej Anatolii, 2011.