Języki japońskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Języki japońskie – izolowana rodzina językowa o niejasnym pochodzeniu, której zasięg terytorialny jest ograniczony do Wysp Japońskich oraz do diaspory japońskiej.

Klasyfikacja języków japońskich[edytuj]

Do języków japońskich zaliczają się następujące języki[1]:

Pochodzenie języków japońskich[edytuj]

Pochodzenie języków japońskich nie jest ustalone[2]. Istnieją teorie lokujące języki koreański oraz języki japońskie w rodzinie języków ałtajskich, mieszane pochodzenie od języków ałtajskich oraz austronezyjskich (z przewagą języków austronezyjskich) oraz umieszczające języki japońskie w rodzinie języków drawidyjskich[3].

Zasięg występowania języków japońskich[edytuj]

Zasięg terytorialny jest ograniczony do Wysp Japońskich oraz do diaspory Japońskiej, której największe skupisko występuje na terenie Stanów Zjednoczonych (ok. 1 mln)[4]. Językami japońskimi posługuje się około 120 mln osób[4] (w tym około 900.000 językami riukiuańskimi[1]).

Przypisy[edytuj]

  1. a b Majewicz 1989 ↓, s. 55.
  2. Majewicz 1989 ↓, s. 55-56.
  3. Majewicz 1989 ↓, s. 56.
  4. a b Majewicz 1989 ↓, s. 54.

Bibliografia[edytuj]

  • Alfred F. Majewicz: Języki świata i ich klasyfikowanie. Warszawa: PWN, 1989. ISBN 83-01-08163-5.