Jacek Pankiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Pankiewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1935
Grabówka
Zawód prozaik

Jacek Pankiewicz[1] (ur. 1 maja 1935 r. w Grabówce k. Białegostoku), prozaik. Od 1952 r. mieszka w Warszawie. Ukończył polonistykę na UW (1958). W 1956 r. był impresariem Michała Choromańskiego. Pracował m.in. w Centrali Filmów Oświatowych (1960–1962), Telewizji Polskiej (1962–1965), Państwowym Wydawnictwie Naukowym (1969–1973), miesięczniku „Magazyn Rodzinny” (1973–1980), miesięczniku „Prasa Polska” (1980–1982). Autor słuchowisk radiowych, recenzji literackich i muzycznych.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Nos pod cios (1988)
  • Franciszek Schubert idzie do czubków (1990)
  • Wreszcie przystanek ta chwila (2000)
  • Maestro i wrony, kruki (2002)
  • Franciszek Schubert odchodzi (2013)
  • Listy do świata. Prozodia (2014)
  • Być jak westchnienie Góry. Opowiadania (2014)
  • Dziennik z młodości (2014)
  • Spogląd. Opowiadania i miniatury (2015)
  • No i zachodzi (2016)
  • Jak powstaję (2017)[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. zob. też Who is Who w Polsce
  2. Jak powstaję - Wydawnictwo LTW, Wydawnictwo LTW [dostęp 2017-11-30] (pol.).