Jan Basara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Basara (ur. 23 marca 1929 w Czarnej Sędziszowskiej) – językoznawca, polonista.

Studiował w latach 1950-1955 (Uniwersytet Wrocławski, Uniwersytet Warszawski). Doktorat 1963, habilitacja 1974, prof. nadzw. 1981, prof. zwycz. 1991. W latach 1955-1973 pracownik naukowy Zakładu Językoznawstwa PAN w Warszawie, od 1973-1999 Instytutu Języka Polskiego PAN w Krakowie (IJP). Od 1973-1992 zast. dyrektora IJP PAN. 1986-1991 też kierownik Zakładu Językoznawstwa w Warszawie IJP PAN; 1975-1999 kierownik Pracowni Ogólnosłowiańskiego Atlasu Językowego. Od 1969-1998 sekretarz-koordynator prac komisji problemowych przy Międzynarodowym Komitecie Slawistów. Zajmuje się dialektologią polską i słowiańską. Redaktor naukowy trzech tomów Ogólnosłowiańskiego Atlasu Językowego (1990, 1994, 2003). Członek Komisji Ogólnosłowiańskiego Atlasu Językowego.

Odznaczony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką Tysiąclecia, Medalem 25-lecia PAN, Odznaką Honorową "Za zasługi dla Warszawy".

Opublikował m. in.: Terminologia budownictwa wiejskiego w dialektach polskich, cz. 1-2 (1964, 1965), Słownictwo polskich gwar Śląska na terenia Czechosłowacji (1971), Z zagadnień słownictwa gwarowego. Terminologia obróbki drewna w dialektach polskich (1981), Opisy fonologiczne polskich punktów Ogólnosłowiańskiego atlasu językowego (1983, wraz z A. Basarową), Polska gwarowa terminologia rolnicza. Przygotowanie gleby, uprawa ziemniaków (1992, wraz z A. Basarową), Gwary ludowe wobec języka ogólnopolskiego, "Przegląd Humanistyczny", t.XXI , nr 12,1977, Geografia lingwistyczna w słowniku języka polskiego i słowniku gwarowym, "Biuletyn Polskiego Towarzystwa Językoznawczego", t. XXXVII, 1980.