Jan Górecki (minister)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Jan Górecki (generał))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Górecki
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1910
Łańcut
Data i miejsce śmierci 23 lutego 2003
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1943–1950
Jednostki 1 DP im. T. Kościuszki
Stanowiska szef Zarządu Polityczno-Wychowawczego, szef Departamentu Organizacji i Planowania MON
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, bitwa pod Lenino
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal za Warszawę 1939–1945 Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi
Grób gen. Jana Góreckiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Jan Górecki (ur. 12 stycznia 1910 w Łańcucie, zm. 23 lutego 2003 w Warszawie) – polski wojskowy i polityk, minister w rządach Bieruta i Cyrankiewicza, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Po ukończeniu gimnazjum w Rzeszowie zaliczył rok studiów prawniczych na UJ w Krakowie. Od 1927 należał do KZMP, a od 1930 do KPP, za co był kilkakrotnie osadzony w więzieniu. 1937-1939 robotnik budowlany i brukarz w Warszawie, w 1939 krótko urzędnik bankowy w Krakowie.

Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 jako szeregowy. Dostał się się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł do strefy okupowanej przez ZSRR. Po ataku Niemiec na ZSRR wcielony do 750. Batalionu Budowlanego jako sierżant. Od czerwca 1942 pracownik banku w Kazaniu, gdzie 25 maja 1943 zgłosił się do służby w Armii Polskiej w ZSRR.

W latach 1943–1950 był żołnierzem ludowego Wojska Polskiego. Absolwent Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych (lipiec 1943) i uczestnik bitwy pod Lenino. Od października 1943 porucznik i zastępca dowódcy III dywizjonu 1 PAL ds. polityczno-wychowawczych, a od maja 1944 kapitan i szef Zarządu Polityczno-Wychowawczego 1. Dywizji Piechoty. Od października 1944 szef Zarządu Polityczno-Wychowawczego w Dowództwie 2 Armii WP. Wiosną 1945 walczył nad Nysą Łużycką i w okolicach Drezna. Od września 1945 p.o. zastępcy dowódcy Poznańskiego Okręgu Wojskowego ds. polityczno-wychowawczych. Od marca 1947 do czerwca 1950 szef Departamentu Organizacji i Planowania MON. Od lipca 1947 generał brygady.

W latach 1950–1952 był wiceprezesem Najwyższej Izby Kontroli, w latach 1953–1957 podsekretarzem stanu w Ministerstwie Kontroli Państwowej, a od 24 października 1956 do 13 grudnia 1957 był jego kierownikiem w rządach Bolesława Bieruta i Józefa Cyrankiewicza. W latach 1959–1968 – generalny dyrektor w Ministerstwie Finansów.

Od 1944 był członkiem PPR/PZPR do 1968.

Odznaczony m.in. Krzyżem Virtuti Militari V klasy, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, Medalem za Warszawę 1939-1945, dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi, Order Czerwonej Gwiazdy, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta).

Bibliografia[edytuj]

  • Leksykon historii Polski z 1995
  • H.P. Kosk "Generalicja polska", tom I, Warszawa 1999.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010.