Jan Sehn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Sehn
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1909
Tuszów Mały
Data i miejsce śmierci 12 grudnia 1965
Frankfurt nad Menem
Zawód, zajęcie sędzia, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Jagiellońskiego
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Jan Sehn (ur. 22 kwietnia 1909 w Tuszowie Małym, zm. 12 grudnia 1965 we Frankfurcie nad Menem) – polski prawnik pochodzenia niemieckiego[1], sędzia, profesor Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z niemieckiej rodziny, przybyłej do Galicji w ramach kolonizacji józefińskiej. W latach 1945–1947 sędzia śledczy, od 1949 doktor prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 1961 profesor nadzwyczajny UJ, pełnomocnik Ministra Sprawiedliwości do ścigania zbrodniarzy hitlerowskich.

W latach 1945–1946 prowadził z ramienia Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich badania na terenie obozu Auschwitz-Birkenau. Jako sędzia śledczy przygotował oskarżenie byłego komendanta obozu Rudolfa Hössa. Od 1949 kierownik Instytutu Ekspertyz Sądowych w Krakowie, później profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego i pierwszy kierownik Zakładu Kryminalistyki UJ. Prof. J. Sehn od chwili utworzenia Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich był jej członkiem i przewodniczącym Komisji Okręgowej w Krakowie (do 1953). Zmarł nagle 12 grudnia 1965 we Frankfurcie nad Menem w trakcie jednej ze swych misji związanych z prowadzonymi śledztwami w ramach działalności w Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich[2].

W 1966 Instytut Ekspertyz Sądowych przyjął imię prof. Jana Sehna.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wspomnienia Rudolfa Hoessa komendanta obozu oświęcimskiego, oprac. Jan Sehn, Warszawa 1960.
  • Konzentrationslager Oswiecim-Brzezinka (Auschwitz-Birkenau), Warszawa 1957.

Odznaczenie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Fedorowicz. Niech pan pisze, panie Hoess. „Polityka”, s. 56, 12 kwietnia 2017. 
  2. Ryszard Kotarba. Dziennik Hansa Franka i okoliczności jego pozyskania przez Polskę w roku 194. „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio F”. Vol. LX, s. 285, 286, 287, 2005. 
  3. M.P. z 1954 r. nr 98, poz. 1174.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]