Jan Siewko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Siewko
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1900
Gubernia grodzieńska
Przebieg służby
Lata służby 1918–1944 Armia Czerwona
1944–1946 Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca 5 Dywizji Piechoty
Odznaczenia
Order Aleksandra Newskiego (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy

Jan Siewko (ur. 24 lutego 1900, zm. ?) – pułkownik ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jan Siewko urodził się na Ziemi Grodzieńskiej. Białorusin z pochodzenia. W stopniu szeregowego 3 pułku piechoty uczestniczył w Rewolucji Październikowej oraz wojnie domowej. Walczył w 1918 na froncie południowym, a w 1919 na froncie wschodnim. Szef kancelarii kwatermistrzostwa 35 Dywizji Piechoty. Jako pomocnik dowódcy pułku ds. gospodarczych w 1921 walczył w Mongolii. W 1929 był zastępcą dowódcy pułku w Mandżurii. Zastępca dowódcy 25 bsap w latach 1941–1942. Dowódca 221 i 306 pułku piechoty w latach 1943–1944[1].

Skierowany do ludowego Wojska Polskiego w drugiej połowie 1944. Od 26 września 1944 dowódcą 13 pułku piechoty 5 Dywizji Piechoty. W czasie działań bojowych w rejonie Köenigswartha został ranny w głowę i stracił prawe oko. Po zakończeniu wojny w czerwcu 1945 został zastępcą dowódcy ds. liniowych. Od 12 grudnia 1945 do 7 sierpnia 1946 był dowódcą 5 Saskiej Dywizji Piechoty[1].

Wyjechał do Związku Radzieckiego pod koniec lat czterdziestych.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Traczyk, Stanisław Komar: Dowódcy 5 Saskiej Dywizji Piechoty (1945–1957) noty biograficzne. Gubin: Muzeum Gubińskich Pancerniaków, 1988, s. 13–14.