Jan Styfi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Styfi
Ilustracja
Jan Styfi (1890)
Data i miejsce urodzenia styczeń 1841
Warszawa
Data i miejsce śmierci 5 marca 1921
Warszawa
Dziedzina sztuki Grafika
Drzeworyt sztorcowy
podpis
Nagrody

Wystawa Powszechna w Wiedniu (1873)

Jan Styfi (ur. w styczniu 1841 w Warszawie, zm. 5 marca 1921 tamże) – drzeworytnik warszawski, jeden z najbardziej zasłużonych ksylografów polskich, twórca i organizator zakładów drzeworytniczych w Warszawie, pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Hipolita, grawera warszawskiego, i Joanny z Kaczyńskich. W latach 1856 –1857 uczył się Styfi malarstwa w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych; równocześnie kształcił się w sztuce drzeworytniczej w pracowni rytowniczej Jana Münchheimera, pod kierunkiem Edwarda De la Haye. Dalszą naukę ksylografii kontynuował w Lipsku. Po powrocie do Warszawy w 1859 roku rozpoczął pracę w drzeworytni „Tygodnika Illustrowanego”, a rok później objął jej kierownictwo. Na początku lat 60. XIX wieku założył Styfi własną pracownię drzeworytniczą, którą prowadził z Aleksandrem Regulskim; kształcili się w niej m.in.: Józef Holewiński, Wanda z Wójcickich Styfiowa, Elżbieta z Moniuszków Nawroczyńska, Maria Baczewska i Józefa Kleczeńska. W 1865 roku Styfi odszedł z „Tygodnika Illustrowanego” i przeszedł do „Kłosów”; w 1867 roku został kierownikiem drzeworytni tego pisma; po zamknięciu „Kłosów” w 1890 roku wrócił do "Tygodnika Ilustrowanego". W 1873 roku na Wystawie Powszechnej w Wiedniu, za swoje drzeworyty otrzymał nagrodę.

Góra Ochrymowa w Żytomierzu. „Tygodnik Illustrowany” nr 213 z 24.10.1863

Twórczość drzeworytnicza[edytuj | edytuj kod]

Styfi był jednym z najwybitniejszych i najpłodniejszych polskich ksylografów; szczególnie ceniony za drzeworytnicze reprodukcje obrazów i rysunków innych autorów, m.in. Józefa Chełmońskirgo, Wojciecha Gersona, Aleksandra Gierymskiego, Aleksandra Gryglewskiego, Juliusza Kossaka, Franciszka Kostrzewskiego, Jana Matejki i Henryka Pillatiego. Drzeworyty autorskie Styfiego przedstawiały najczęściej widoki i architekturę miast oraz rodzajowe ujęcia włościan.

Z ważniejszych prac Styfiego: Unia Lubelska, Stefan Batory pod Pskowem, Wyrok śmierci, Stańczyk, Sędziwój alchemik i Mikołaj Kopernik – Jana Matejki, Zima w stepie – Chełmońskiego, Stańczyk spisujący lekarzy – Walerego Eliasza, Kaplica w Ossolinie – Fabiańskiego, Król Zygmunt August wdowcem – Gersona, Walka żubrów, Targ koński na Pradze i Dzwon zapustny – Juliusza Kossaka, Wesele wiejskie z okolic Warszawy i Zadymka – Franciszka Kostrzewskiego, Loteria fantowa w Ogrodzie Saskim, Biwak wojskowy i Sobótka – Pillatiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia wiedzy o książce: Ossolineum 1971
  • Grajewski L.: Bibliografia ilustracji w czasopismach polskich XIX i początku XX w. (do 1918 r.), Warszawa 1972
  • Kotańska A.: Ilustratorzy i drzeworytnicy czasopism ilustrowanych drugiej połowy XIX w., [w:] "Almanach Muzealny" 1997, tom 1, s. 85–116.
  • Opałek M.: Drzeworyt w czasopismach polskich XIX stulecia, Warszawa 1949, s. 64–66.
  • Socha G.: Andriolli i rozwój drzeworytu w Polsce, Ossolineum 1988
  • Szyndler B.: Tygodnik ilustrowany "Kłosy" (1865–1890), Wrocław 1981

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]