Jazz chicagowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jazz chicagowski (Chicago Jazz) – styl jazzowy z lat 20. XX wieku, będący kontynuacją jazzu nowoorleańskiego, a poprzedzający erę swingu.

Charakterystycznym dla tego stylu było odgrywanie znaczącej roli improwizacji solowej, czasem ważniejszej wręcz od gry zespołowej[1].

Za głównych przedstawicieli jazzu chicagowskiego uznaje się m.in. następujących muzyków: Bix Beiderbecke, Joe King Oliver, Louis Armstrong i Johnny Dodds.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wacław Panek, Mały słownik muzyki rozrywkowej, Warszawa: Związek Polskich Autorów i Kompozytorów ZAKR, 1986, s. 20, ISBN 83-00-00997-3, OCLC 749239088.