Jerzy Parzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Parzyński (ur. 1929 w Warszawie, zm. 12 lutego 1994 w Krakowie) – adwokat, krytyk muzyczny, dziennikarz, instruktor harcerski, harcmistrz.

Urodził się w Warszawie, jako syn adwokata i znanej śpiewaczki operowej Janiny Tisserant – Parzyńskiej. Uczęszczał do Gimnazjum im. Jana Zamojskiego w Warszawie.

Podczas okupacji hitlerowskiej był członkiem Szarych Szeregów, podczas powstania warszawskiego nosił pseudonim „'Ryś”. Był łącznikiem zgrupowania majora "Redy", a następnie rotmistrza "Ruczaja", za udział w powstaniu został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po upadku powstania zamieszkał w Filipowicach pod Krakowem. W 1944 roku zakłada z miejscowych chłopców drużynę harcerską.

W 1945 roku wraz z rodziną przeniósł się do Krakowa, gdzie ukończył Liceum im. B. Nowodworskiego. Po uzyskaniu matury w 1948 roku, rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim na kierunkach prawo i muzykologia. Oba kierunki kończy w 1952 roku, natomiast w 1968 roku obronił pracę doktorską z zakresu prawa prasowego na Uniwersytecie Warszawskim.

Przez 40 lat udzielał porad prawnych w "Echu Krakowa".

Od początku pobytu w Krakowie był aktywnym instruktorem harcerskim. Prowadził drużynę harcerską, następnie krakowski Szczep "Huragan". W latach 1956-1962, oraz 1981-1985 był członkiem Komendy Chorągwi Krakowskiej ZHP. Uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[1].

Był drugim (po ustąpieniu hm. Stanisława Krawczyńskiego) przewodniczącym krakowskiego Kręgu Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego, a 27 marca 1983 wybrano go na przewodniczącego niejawnego Ruchu Harcerskiego. Funkcję tę pełnił do czerwca 1988 roku, a następnie był jeszcze wiceprzewodniczącym do stycznia 1989 roku.

Wraz z grupą krakowskich harcerzy uczestniczył (06.09.1984) w harcerskiej pielgrzymce do letniej rezydencji Jana Pawła II w Castel Gandolfo, zakończonej harcerskim ogniskiem, podczas którego papież wygłosił gawędę do zgromadzonych harcerzy. W 1988 roku uczestniczył w IV Światowym Zlocie Harcerstwa Polskiego za granicą (Rising Sun Maryland w USA). Utrzymywał liczne kontakty ze światowym skautingiem.

Autor wydawnictw harcerskich "Obóz harcerski" (dwa wydania) i "Ruch harcerski Rzeczypospolitej".

11 listopada 1990 został odznaczony przez Prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność niepodległościową i harcerską[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980-1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0.
  2. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 55, Nr 4 z 20 grudnia 1990. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Gaweł, Pokłon tym, którzy tworzyli, Wydawnictwo "Czuwajmy", Kraków 1999, ​ISBN 83-86783-06-0
  • Jerzy Parzyński, Ruch Harcerski Rzeczypospolitej" 1983-1989, Krakowska Oficyna Wydawnicza, Kraków 1991