Jerzy Zabłocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Zabłocki
Data i miejsce urodzenia 9 czerwca 1927
Łódź
Data i miejsce śmierci 20 stycznia 1993
Turcja
Dziedzina sztuki malarstwo, grafika
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
Strona internetowa

Jerzy Piotr Zabłocki (ur. 9 czerwca 1927 w Łodzi, zm. 20 stycznia 1993 w Turcji) – polski malarz, grafik, profesor Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku (obecnie: Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku), rektor od roku 1987 do 1990.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 czerwca 1927 roku w Łodzi. W czasie II wojny światowej pracował jako robotnik przymusowy w Tuszynie i Andrzejowie pod Łodzią. W 1948 roku zdał maturę w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Łodzi. W latach 1948–1954 studiował malarstwo w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Dyplom obronił w pracowni prof. Juliusza Studnickiego. Był współtwórcą legendarnej szkoły sopockiej – należał do artystów jej drugiego pokolenia. Brał udział w pracach przy rekonstrukcji gdańskich kamienic.

W 1953 roku rozpoczął pracę w macierzystej uczelni, na Wydziale Malarstwa, jako asystent u prof. Stanisława Borysowskiego. Potem w 1956 roku został starszym asystentem, w 1958 roku adiunktem, od 1962 roku prowadził samodzielnie Pracownię Rysunku Wieczornego, a w 1966 roku został zatrudniony na stanowisku wykładowcy. Na początku lat 60-tych odbył podróż do Włoch, która zaowocowała cyklem Pejzaże włoskie. W 1970 roku uzyskał tytuł docenta i pracował na Wydziale Projektowania Plastycznego. W 1967 roku był współorganizatorem utworzenia na uczelni studiów grafiki użytkowej. W 1970 roku Zabłocki został kierownikiem Katedry Projektowania Graficznego na Wydziale Architektury Wnętrz, a od 1971 roku na Wydziale Projektowania Plastycznego. W latach 70-tych był kierownikiem artystycznym w Wydawnictwie Artystyczno-Graficznym w Gdańsku. W latach 1971–1974 był prodziekanem Wydziału Projektowania Plastycznego. Od 1974 do 1981 r. był prorektorem do spraw nauczania i spraw studenckich. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1979 roku. Był kierownikiem Katedry Malarstwa (1978–1984) oraz dziekanem Wydziału Malarstwa i Grafiki (1984–1987).

W latach 1985–1986 przebywał w Hawanie na Kubie, gdzie pracował w charakterze wykładowcy i konsultanta w Centro Nacional de Superación de la Enseñanza Artistica. Funkcję rektora PWSSP pełnił od 1987 przez trzy lata. Profesorem zwyczajnym został w 1990 roku. W latach 1991–1993 wykładał na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Bilkent w Ankarze. Z jego pracowni w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku wywodzą się m.in. malarze: Robert Florczak, Aleksandra Radziszewska, Grzegorz Radecki, Andrzej Umiastowski.

Należał do Federacji Polskich Organizacji Studenckich, Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej, Związku Młodzieży Polskiej, Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, był członkiem i przewodniczącym Komitetu Festiwalu Sztuki w Sopocie, członkiem Komisji Kultury i Sztuki Wojewódzkiej Rady Narodowej. Był członkiem Polskiego Komitetu Współpracy z Alliance Française. Należał do Związku Polskich Artystów Plastyków, Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików, Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki i Towarzystwa Przyjaciół Sopotu.

Odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi[1].

Debiut artystyczny Zabłockiego przypadł w okresie socrealizmu i prężnej działalności artystów związanych ze szkołą sopocką. Przełom w malarstwie artysty nastąpił w 1955 roku. Udział w warszawskiej wystawie młodego malarstwa „Arsenał” oraz spotkanie na drodze artystycznej Piotra Potworowskiego bez wątpienia miały wpływ na powstające dzieła. Twórczość Jerzego Zabłockiego ewoluowała w kierunku abstrakcji geometrycznej z elementami symbolicznymi. W tym czasie komponował m.in. Pejzaże z wyobraźni. Następnie na początku latach 80-tych pojawiły się ekspresyjne przedstawienia ptaków: cykle Ptaki i Ptakodemony. Efektem licznych podróży artysty były cykle tematyczne: Pejzaże włoskie, Pejzaże z Kuby, Pejzaże z Meksyku, Świątynie, Ludzie Ankary. Tworzył obrazy olejne i gwasze. Projektował scenografie, gobeliny, plakaty, wystawy, opracowania graficzne katalogów, wizualizacje plastyczno-urbanistyczne miast.

Obrazy Jerzego Zabłockiego znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Gdańsku, Muzeum Okręgowego w Bydgoszczy, Biblioteki Polskiej w Paryżu, Urzędu Miasta Sopotu, Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie i w kolekcjach prywatnych w Polsce i innych krajach Europy oraz Turcji i Japonii.

Jerzy Zabłocki zmarł 20 stycznia 1993 roku w Ankarze w Turcji.

Wystawy[edytuj | edytuj kod]

Miał około 40 wystaw indywidualnych, m.in.:

1958 – CBWA, Sopot

1959 – Galeria "Krzywe Koło", Warszawa,

           Frankfurt, RFN

1963 – BWA, Gdynia

1964 – BWA Poznań

1966 – Klub Plastyków Czechosłowackich, Praga, Czechosłowacja

1967 – Galerie Lambert, Paryż, Francja

1971, 1974 – Pałacyk TPSP Warszawa

1975 – Polish Institute of Culture, Sztokholm, Szwecja

1976 – Galeria Zachęta, Warszawa

1977 – Galeria Sztuki Współczesnej ART, Gdańsk

1979 – Galeria Dragonskolan Art Club, Umeå, Szwecja

1980 – Galerie Gruppe Grün, Brema, RFN

1981 – Bremer Gallery, Bremerhaven, RFN

1982 – Striped House Museum of Art, Tokyo, Japonia

1984 – BWA Zamek Książąt Pomorskich, Szczecin

1985 – Municipal Gallery, Alesund, Norwegia

1987 – Galeria'85, Gdańsk

1988 – Helsinki

1989 – Polonisches Informatoins und Kulturzentrum, Lipsk, RFN

           Galeria Zachęta, Warszawa

           BWA, Kraków

1990 – Fritzen Gallery, Herford

1993 – Ankara Art Gallery, Ankara, Turcja

2008 – Muzeum Narodowe w Gdańsku – Pałac Opatów, Gdańsk (pośmiertna)

Uczestniczył w ponad 100 wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 1114. ISBN 83-223-2073-6.