Jezioro Strykowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jezioro Strykowskie
Jezioro Bielawskie
Ilustracja
Jezioro Strykowskie w Słupi
Położenie
Państwo  Polska
Miejscowości nadbrzeżne Rybojedzko, Słupia, Sapowice, Januszewice, Strykowo
Region Pojezierze Poznańskie
Wysokość lustra 72,7[1] m n.p.m.
Morfometria
Powierzchnia 3,05 km²
Wymiary
• max długość
• max szerokość

8,4 km
0,7 km
Głębokość
• maksymalna

9,8 m
Hydrologia
Rodzaj jeziora rynnowe
Położenie na mapie gminy Stęszew
Mapa konturowa gminy Stęszew, po lewej znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Jezioro Strykowskie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Jezioro Strykowskie”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, po lewej znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Jezioro Strykowskie”
Położenie na mapie powiatu poznańskiego
Mapa konturowa powiatu poznańskiego, na dole po lewej znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Jezioro Strykowskie”
Ziemia52°15′26″N 16°36′34″E/52,257222 16,609444

Jezioro Strykowskie[2], Jezioro Bielawskiejezioro rynnowe na Pojezierzu Poznańskim.

Linia brzegowa jeziora jest dość dobrze rozwinięta, brzegi wysokie z wyjątkiem południowego krańca jeziora. Las jedynie przy części zachodniego brzegu. Południowy kraniec jeziora to miejsce uprawiania windsurfingu.

Występujące gatunki ryb to: ukleja, płoć, wzdręga, jaź, leszcz, krąp, okoń, sandacz, szczupak, węgorz, karp, lin, karaś srebrzysty i inne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alicja Dziewulska, Lucyna Gorczyńska: Kościan N-33-141/142: mapa topograficzna Polski. Wydanie turystyczne. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne, 1997. ISBN 83-7135-149-6.
  2. praca zbiorowa: Nazewnictwo Geograficzne Polski. Tom 1, część 2: Wody stojące. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006, s. 332. [dostęp 10 sierpnia 2013].