Lin (ryba)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy ryby. Zobacz też: inne znaczenia nazwy Lin.
Lin
Tinca tinca[1]
(Linnaeus, 1758)
Lin
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd karpiokształtne
Rodzina karpiowate
Rodzaj Tinca
Cuvier, 1816
Gatunek lin
Synonimy
  • Cyprinus tinca Linnaeus, 1758
  • Cyprinus tinca auratus Bloch, 1782
  • Cyprinus tincaauratus Bloch, 1782
  • Cyprinus tincauratus Bloch, 1792
  • Cyprinus tincaurea Shaw, 1804
  • Cyprinus zeelt Lacepède, 1803
  • Leuciscus communis Swainson, 1839
  • Tinca chrysitis Fitzinger, 1832
  • Tinca communis Swainson, 1839
  • Tinca italica Bonaparte, 1836
  • Tinca limosa Koch, 1840
  • Tinca linnei Malm, 1877
  • Tinca vulgaris Fleming, 1828
  • Tinca vulgaris Valenciennes, 1842
  • Tinca vulgaris cestellae Segre, 1904
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło lin w Wikisłowniku
Lin – młody osobnik

Lin[3] (Tinca tinca) – słodkowodna ryba z rodziny karpiowatych (Cyprinidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Tinca. Inne nazwy: pszenicznik, oczeretniak oraz kaliniak.[potrzebne źródło]

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Hodowany w gospodarstwach stawowych. Występuje w niemal całej Europie prócz Islandii, północnej Szkocji, północnej Skandynawii, Dalmacji, Grecji, Krymu. W Azji spotykany na Syberii. Spotykany w wodach słonawych, np. w przybrzeżnej strefie Bałtyku.

Występuje w praktycznie każdym rodzaju wód stojących i płynących, jednak najchętniej żyje w ciepłych, płytkich, silnie zarośniętych wodach stojących (tzw. jeziora linowo-szczupakowe). Bardzo odporny na niską zawartość tlenu. Jest gatunkiem ciepłolubnym, aktywniejszym nocą. Zimę spędza zagrzebany w mule.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Osiąga długość 30–40 cm i masę ciała 1–2 kg, wyjątkowo do 70 cm i 7,5 kg (Węgry, Rumunia). Ciało lina jest krępe, wygrzbiecone, okrągłe w poprzecznym przekroju, pokryte drobnymi łuskami, głęboko osadzonymi w pokrytej śluzem skórze. Płetwy charakterystycznie zaokrąglone. Oczy stosunkowo małe, okrągłe. Otwór gębowy poziomy, w jego kącikach po jednym krótkim i miękkim wąsiku.

Jest jedną z niewielu ryb europejskich, u których występuje wyraźny dymorfizm płciowy, płetwy brzuszne u samca są znacznie większe niż u samicy (przygięte do ciała sięgają za odbyt, u samicy zaś w ogóle do niego nie dochodzą) i mają grubsze promienie.

Grzbiet jest ciemny, szarozielony, boki oliwkowozielone, zielone lub żółtozielone ze złotym połyskiem, brzuch kremowobiały lub żółty. Płetwy ciemnoszare lub czerwonofioletowe. Tęczówka oka czerwona. Osobniki żyjące w silnie zarośniętych wodach mają ubarwienie ciemniejsze, zaś te żyjące w płytkich, przejrzystych wodach są znacznie jaśniejsze i mają czerwonawe okolice warg.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Żywi się bentosowymi bezkręgowcami.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Tarło, od końca V do VII, odbywa się na ciepłych, silnie zarośniętych płyciznach. Samica składa nawet do 900 tys. jaj o średnicy około 1 mm, przylepiając je do roślin wodnych. Młode wylęgają się po 3–8 dniach i pozostają w miejscu wylęgu przez 14–17 dni. Dojrzałość płciową osiągają po 3–4 latach.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Polsce wymiar ochronny dla lina wynosi 25 cm, nie ma okresu ochronnego.

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

Lin poławiany jest zarówno przez rybaków jak i wędkarzy. Jest chętnie spożywany ze względu na smaczne mięso. Powszechnie hodowany jest w stawach rybnych, z reguły wraz z karpiem. Hodowany jest szereg odmian ozdobnych (złotych, czerwonych, białych lub pomarańczowych, oraz pozbawionych łusek lub z wydłużonymi płetwami), często spotykanych w przydomowych oczkach wodnych i stawach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Tinca tinca w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Tinca tinca. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Maria Brylińska: Ryby słodkowodne Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13100-4.
  2. Josef Reichholf, Gunter Steinbach, Claus Militz: Wielka encyklopedia ryb : słodkowodne i morskie ryby Europy. Wiśniewolski Wiesław (tłum.). Warszawa: Muza, 1994. ISBN 83-7079-317-7.
  3. Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby słodkowodne. Leksykon przyrodniczy. Henryk Garbarczyk, Eligiusz Nowakowski i Jacek Wagner. Warszawa: Świat Książki, 1997. ISBN 83-7129-441-7.
  4. Tinca tinca. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 21 czerwca 2009]