Joanna Szczęsna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Joanna Szczęsna
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1949
Łódź
Zawód dziennikarka, reporterka, pisarka
Alma Mater Katolicki Uniwersytet Lubelski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Joanna Szczęsna (ur. 2 grudnia 1949 w Łodzi) – polska dziennikarka, reporterka i pisarka, działaczka opozycji demokratycznej w okresie PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiowała na Uniwersytecie Łódzkim. Od 1968 związana z opozycją demokratyczną. W trakcie wydarzeń marcowych w tymże roku uczestniczyła w strajku okupacyjnym na UŁ. Później działała w niejawnej organizacji Ruch, redagowała podziemny biuletyn „Informator”. Po rozbiciu tej grupy w lipcu 1970 została aresztowana (na okres do kwietnia 1971), skazano ją na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i usunięto z uczelni.

W 1976 ukończyła polonistykę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Rok wcześniej podjęła pracę w Rozgłośni Harcerskiej. Związana od 1976 Komitetem Obrony Robotników i następnie Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR”. Zajmowała się dystrybucją prasy niezależnej, pisywała w Biuletynie Informacyjnym KSS „KOR”. W maju 1977 uczestniczyła w pierwszej zorganizowanej przez środowisko KOR-u głodówce w kościele św. Marcina w Warszawie[1]. Od tegoż roku do 1980 objęta zakazem pracy w szkolnictwie. W sierpniu 1980 brała udział w strajku w Stoczni Gdańskiej, współtworzyła Agencję Prasową Solidarności „AS” przy Regionie Mazowsze NSZZ „Solidarność”. Od powstania związana z „Tygodnikiem Mazowsze”, przygotowywała pierwszy numer, który nie wyszedł w związku z wprowadzeniem stanu wojennego. W 1982 współorganizowała podziemny „TM”, w którym publikowała do 1989[2]. Pozostawała wówczas w ukryciu, została w lipcu 1982 została zatrzymana i następnie aresztowana, zwolniono ją w październiku tego samego roku. W późniejszych latach zatrzymywana przez funkcjonariuszy państwowych i poddawana rewizjom.

Od 1989 związana z „Gazetą Wyborczą”.

Wspólnie z Anną Bikont jest autorką książek: Pamiątkowe rupiecie, przyjaciele i sny Wisławy Szymborskiej (1997), Limeryki, czyli O plugawości i promienistych szczytach nonsensu (1998), Epitafia, czyli Uroki roztaczane przez niektóre zwłoki (1998), a także publikacji Lawina i kamienie. Pisarze wobec komunizmu (2006). Za tę ostatnią obie autorki uhonorowano w 2007 Nagrodą Wielką Fundacji Kultury[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1999 otrzymała odznakę Zasłużony Działacz Kultury. W 2006 prezydent Lech Kaczyński odznaczył ją Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Głodówka w kościele św. Marcina w Warszawie. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 1 września 2013].
  2. Szczęsna, Joanna. wyborcza.pl, 8 grudnia 2006. [dostęp 15 maja 2011].
  3. Anna Bikont i Joanna Szczęsna laureatkami Nagrody Wielkiej Fundacji Kultury. wp.pl, 2 stycznia 2007. [dostęp 15 maja 2011].
  4. M.P. z 2006 r. Nr 84, poz. 848

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]