José Calvo Sotelo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
José Calvo Sotelo
José Calvo Sotelo.JPG
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1887
Tui, Królestwo Hiszpanii
Data i miejsce śmierci 13 lipca 1936
Madryt, Republika Hiszpańska
Minister finansów Hiszpanii
Okres od 3 grudnia 1925
do 21 stycznia 1930
Poprzednik José Corral Larre
Następca Francisco Moreno Zuleta
Firma de José Calvo Sotelo.svg
Pomnik Sotela w Madrycie

José Calvo y Sotelo (ur. 6 maja 1893 w Tui, zm. 13 lipca 1936 w Madrycie) – przywódca hiszpańskiej prawicowej opozycji parlamentarnej w 1936. Z wykształcenia ekonomista i doktor praw, był sekretarzem Akademii Nauk Moralnych i Politycznych madryckiego Ateneo; w 1917 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Centralnego.

W rządzie Miguela Primo de Rivery był ministrem finansów, po jego upadku musiał opuścić kraj; powrócił w 1934, został wówczas jednym z liderów prawicy. 12 lipca José Castillo, porucznik Gwardii Szturmowej (Guardias de asalto)[1] i członek Partii Socjalistycznej, został zamordowany przez skrajnie prawicową bojówkę Falangi w Madrycie. Dzień później, w nocy z 12 na 13 lipca, Calvo Sotelo został uprowadzony z domu przez grupę policjantów Gwardii Szturmowej i cywilnych bojówkarzy, którymi dowodził kapitan Gwardii Cywilnej (Guardia Civil) Fernando Condés, przy braku reakcji przydzielonej ochrony policyjnej[2]. Sotelo został zamordowany strzałem w tył głowy. Jego śmierć była zapalnikiem wybuchu hiszpańskiej wojny domowej.

Pochowany na cmentarzu Almudena.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Republikańska formacja policyjna służąca do tłumienia zamieszek.
  2. „Przywódca monarchistów czuł wiszące nad nim niebezpieczeństwo. Rząd przydzielił mu obstawę, miała ona jednak, jak sądził Calvo, raczej go szpiegować, niż chronić. Kilka dni przed swoją śmiercią Calvo skarżył się ministrowi spraw wewnętrznych Juanowi Molesowi, który obiecał zmienić ochroniarzy. Prawdopodobnie Moles miał dobre zamiary, jego realna władza była jednak bardzo niewielka. W każdym razie nowi stróże wydali się Calvo jeszcze gorsi. 7 lipca opowiedział Gilowi-Roblesowi, jak jeden z opiekunów wyznał mu, że on i pozostali koledzy dostali konkretne rozkazy: mieli Calvo śledzić, a gdyby doszło do zamachu nie robić nic. I tak właśnie się stało pięć dni później, gdy żołnierze Gwardii Szturmowej i bojówkarze socjalistyczni, którymi dowodził oddany Prieto człowiek z Guardia Civil, porwali Calvo z domu i zamordowali.” Pio Moa, Mity wojny domowej, Warszawa 2007, Wydawnictwo Fronda, ​ISBN 978-83-60335-61-1​. Por też Paul Johnson, Historia świata (od roku 1917), Londyn 1989, wyd. Polonia Book Fund, ​ISBN 0-902352-80-6​ s. 352.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]