Juda Barsabbas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juda Barsabbas
Występowanie Dzieje Apostolskie

Juda Barsabbas lub Barsaba (zm. prawd. w I w.) – chrześcijanin pochodzący najprawdopodobniej z Jerozolimy, który został wysłany w I wieku przez Apostołów, razem ze św. Pawłem, św. Barnabą i Sylasem do Antiochii[1].

Informacje dotyczące działalności Judy Barsabbasa odnajdujemy w 15 rozdziale Dziejów Apostolskich[2]. Księga ta nazywa Judę prorokiem. Niektóre rękopisy Dziejów Apostolskich wskazują na samotny powrót Judy do Jerozolimy[3].

Przydomek Barsabbas oznaczający syna szabatu, odpoczynku lub powrotu pochodzi z języka aramejskiego – Barszeba. Był w użyciu już w czasach Chrystusa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Xavier Léon-Dufour: Słownik Nowego Testamentu. Kazimierz Romaniuk (tłum.). Poznań: Księgarnia Świętego Wojciecha, 1998, s. 323. ISBN 83-7015-351-8.
  2. Dz 15,22-32 w Biblii Tysiąclecia
  3. Przypis do Dz 15,22 w Alfred Cholewiński, Zbigniew Kiernikowski, Krzysztof Sarzała: Biblia Jerozolimska. Poznań: Pallottinum, 2006, s. 1541. ISBN 83-7014-519-1.