Kazimierz Romaniuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Romaniuk
In Te confido
Ufam Tobie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1927
Hołowienki
Biskup diecezjalny warszawsko-praski
Okres sprawowania 1992–2004
Biskup pomocniczy warszawski
Okres sprawowania 1982–1992
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 11 listopada 1951
Prezbiterat 16 grudnia 1951
Nominacja biskupia 20 lutego 1982
Sakra biskupia 4 marca 1982
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 4 marca 1982
Miejscowość Warszawa
Miejsce bazylika archikatedralna św. Jana Chrzciciela
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Franciszek Macharski
Władysław Miziołek

Kazimierz Romaniuk (ur. 21 sierpnia 1927 w Hołowienkach) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor nauk biblijnych, rektor Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego i Akademickiego Studium Teologii Katolickiej w Warszawie w latach 1971–1982, biskup pomocniczy warszawski w latach 1982–1992, biskup diecezjalny warszawsko-praski w latach 1992–2004, od 2004 biskup senior diecezji warszawsko-praskiej.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 21 sierpnia 1927 w Hołowienkach. Podczas okupacji pobierał nauki na tajnych kompletach gimnazjalnych „Przyszłość” w Warszawie, które ukończył w 1944 z małą maturą. Brał udział w powstaniu warszawskim. Po jego upadku został internowany w obozie w Pruszkowie, z którego zbiegł. Do końca okupacji ukrywał się, po czym kształcił się w Liceum Humanistycznym im. Adama Mickiewicza w Warszawie, gdzie w 1946 złożył egzamin dojrzałości[1].

W latach 1946–1951 odbywał studia filozoficzno-teologiczne na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego (uzyskując w 1951 magisterium) i równocześnie zdobywał formację kapłańską w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Święcenia subdiakonatu otrzymał 21 października 1951 przez posługę biskupa pomocniczego warszawskiego Zygmunta Choromańskiego, zaś na diakona wyświęcił go 11 listopada 1951 Wacław Majewski, także biskup pomocniczy warszawski. Święceń prezbiteratu udzielił mu 16 grudnia 1951 w kościele Najczystszego Serca Maryi w Warszawie arcybiskup Stefan Wyszyński, prymas Polski[1]. W 1953 na Wydziale Teologii Katolickiej UW uzyskał doktorat nauk teologicznych w zakresie patrologii na podstawie dysertacji Św. Hieronim a Rufin z Akwilei. Z problematyki sporów orygenesowskich na przełomie IV i V wieku[1][2]. Dalsze studia odbył w latach 1956–1958 w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, kończąc je z licencjatem nauk biblijnych, i w École biblique et archéologique française w Jerozolimie w latach 1959–1961, gdzie po przedłożeniu pracy Miłość Ojca i Syna w soteriologii św. Pawła otrzymał doktorat. Habilitował się w 1966 na podstawie rozprawy Idea bojaźni Bożej w teologii św. Pawła[1]. W 1969 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1971 profesora zwyczajnego nauk biblijnych (zatwierdzony przez Kongregację Wychowania Katolickiego w 1981)[1][3].

Pracował jako wikariusz w parafii św. Szczepana w Raszynie (1951–1952) i w parafii Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Warszawie, gdzie ponadto pełnił funkcję prefekta (1952–1955)[1]. W 1973 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości[1], a w 1979 został mianowany kanonikiem kapituły metropolitalnej warszawskiej[4].

W latach 1953–1954 był zatrudniony na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, a po jego likwidacji na Wydziale Teologii Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (1954-1956), najpierw jako asystent, a następnie adiunkt, prowadząc zajęcia z łaciny kościelnej i patrologii. W latach 1955–1956 i 1961–1963 pełnił funkcję prefekta studiów w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. W tymże seminarium w latach 1954–1956 uczył łaciny kościelnej i patrologii, a w latach 1961–1984 egzegezy Nowego Testamentu, łaciny kościelnej i języka francuskiego. W latach 1971–1982 sprawował urząd rektora Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego i równocześnie Akademickiego Studium Teologii Katolickiej w Warszawie. Od 1962 do 1976 wykładał Pismo św. na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, najpierw jako adiunkt, a od 1966 jako docent. Na tej uczelni w latach 1966–1976 był kierownikiem Katedry Teologii Biblijnej Nowego Testamentu. W 1966 podjął wykłady w Prymasowskim Studium Życia Wewnętrznego w Warszawie[1]. W latach 1970–1972 był docentem na Wydziale Teologicznym Towarzystwa Jezusowego „Bobolanum” w Warszawie[3], a w latach 1976–1983 najpierw docentem, a następnie profesorem w Katedrze Biblistyki Nowego Testamentu na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie[1].

W 1966 wszedł w skład Międzynarodowego Stowarzyszenia Nowotestamentalistów Studiorum Novi Testamenti Societas[1][5]. W latach 1975–1978 był członkiem komitetu wykonawczego tego gremium. W Episkopacie Polski wszedł w skład Komisji ds. Nauki, Rady Naukowej i Komisji ds. Seminariów[1]. Dokonał samodzielnego tłumaczenia Pisma Świętego z języków oryginalnych, które wydał pod tytułem Biblia warszawsko-praska. Uczestniczył w przygotowaniu ekumenicznego przekładu Nowego Testamentu i Psalmów[5].

20 lutego 1982 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej ze stolicą tytularną Sicca Veneria[1][6]. Święcenia biskupie otrzymał 4 marca 1982 w bazylice archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie[1]. Konsekrował go arcybiskup Józef Glemp, w asyście kardynała Franciszka Macharskiego i biskupa Władysława Miziołka[7]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „In Te confido” (Ufam Tobie)[8]. W latach 1982–1992 sprawował urząd wikariusza generalnego archidiecezji. W kurii metropolitalnej pełnił funkcję przewodniczącego Wydziału Administracji Ogólnej i Spraw Finansowych[1].

25 marca 1992, wskutek reorganizacji podziału administracyjnego Kościoła w Polsce, Jan Paweł II przeniósł go na urząd biskupa diecezjalnego nowo utworzonej diecezji warszawsko-praskiej[1][9]. Ingres do katedry św. Michała Archanioła i św. Floriana w Warszawie odbył 12 kwietnia 1992, a do konkatedry Matki Bożej Zwycięskiej w Warszawie 24 maja 1992[1]. W latach 1998–2000 przeprowadził I synod diecezjalny[10]. W 1999 gościł w diecezji papieża Jana Pawła II podczas jego podróży apostolskiej do Polski[11]. 26 sierpnia Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa diecezjalnego warszawsko-praskiego[12][13].

W Episkopacie Polski został wiceprzewodniczącym Komisji ds. Wydawnictw Katolickich, wszedł w skład Rady Naukowej, Komisji ds. Nauki Katolickiej i Komisji ds. Seminariów Duchownych. Został też przewodniczącym Podkomisji ds. Pisma Świętego. Ponadto został współprzewodniczącym Komisji Wspólnej ds. Fakultetów Papieskich, Podkomisji Państwowo-Kościelnej ds. Seminariów i Państwowej Komisji Kodyfikacyjnej ds. Ustawy o Szkolnictwie Wyższym[7]. W 1965 został członkiem-przedstawicielem Episkopatu w Światowej Federacji Apostolatu Biblijnego, w którym to gremium w latach 1971–1977 pełnił funkcję członka zarządu[1][5].

Był współkonsekratorem podczas sakry biskupów pomocniczych warszawskich: Mariana Dusia (1986), Stanisława Kędziory (1987), Piotra Jareckiego (1994), Tadeusza Pikusa (1999), Józefa Górzyńskiego (2013) i Rafała Markowskiego (2013), biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego Jerzego Dąbrowskiego (1982), biskupa pomocniczego ełckiego Romualda Kamińskiego (2005) i biskupa pomocniczego warszawsko-praskiego Marka Solarczyka (2011)[6].

Tytuły, wyróżnienia[edytuj]

Nadano mu honorowe obywatelstwo: Otwocka (1994)[1], Radzymina (1997)[14], Mińska Mazowieckiego (2001)[15] i Warszawy (2008)[16].

W 1991 otrzymał nagrodę Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich[1], a w 2005 nagrodę główną Feniks Stowarzyszenia Wydawców Katolickich[17].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 120–122. ISBN 83-7052-900-3.
  2. M. Kindziuk. Biblia przede wszystkim. „Niedziela”. 36/2004. ISSN 0208-872X. [dostęp 2014-07-28]. 
  3. a b G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 308–309. ISBN 83-911554-0-4.
  4. P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000, kol. 380. ISBN 83-211-1311-7.
  5. a b c Stolica Apostolska przedłużyła bp Romaniukowi posługę na kolejne dwa lata. ekai.pl, 2002-08-16. [dostęp 2014-07-28].
  6. a b Kazimierz Romaniuk (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2014-07-26].
  7. a b Nota biograficzna Kazimierza Romaniuka na stronie diecezji warszawsko-praskiej. diecezja.waw.pl. [dostęp 2014-07-27].
  8. Kazimierz Romaniuk na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-12-27].
  9. 10-letnia diecezja warszawsko-praska powierzona Bożemu Miłosierdziu. ekai.pl, 2002-03-25. [dostęp 2014-07-28].
  10. I Synod Diecezji Warszawsko-Praskiej zakończył pracę. ekai.pl, 2000-12-08. [dostęp 2014-07-28].
  11. Jak powstawała diecezja? – 10 lat diecezji warszawsko-praskiej. ekai.pl, 2002-03-11. [dostęp 2014-07-28].
  12. Rinuncia del Vescovo di Warszawa-Praga (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2004-08-26. [dostęp 2014-07-26].
  13. Nowy biskup diecezji warszawsko-praskiej. episkopat.pl (arch.), 2004-08-26. [dostęp 2016-02-14].
  14. Biskup Kazimierz Romaniuk. radzymin.pl. [dostęp 2014-07-26].
  15. Honorowi Obywatele Miasta. minsk-maz.pl. [dostęp 2014-08-09].
  16. Uchwała Nr XXXII/723/2004 Rady miasta stołecznego Warszawy. bip.warszawa.pl, 2004-07-01. [dostęp 2014-07-26].
  17. Laureaci nagrody Feniks 2005. swk.pl. [dostęp 2014-07-28].

Linki zewnętrzne[edytuj]