K1 (wieżowiec)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
K1
Ilustracja
Państwo

 Polska

Miejscowość

Kraków

Adres

Aleja Pokoju 1

Architekt

Agencja Projektowej Architektury

Inwestor

Swede Center Ltd.

Wysokość całkowita

105 m

Wysokość do dachu

77 m[1]

Kondygnacje

20

Rozpoczęcie budowy

1972

Ukończenie budowy

1975 (zamknięcie budowy w stanie surowym), 19961998

Ważniejsze przebudowy

2014

Położenie na mapie Krakowa
Mapa konturowa Krakowa, w centrum znajduje się punkt z opisem „K1”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „K1”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „K1”
Ziemia50°03′26,30″N 19°57′39,20″E/50,057306 19,960889

K1, zwany potocznie Błękitkiem – budynek w Krakowie. Mierzy wraz z iglicami 105 metrów (77 metrów do szczytu elewacji[1]), ma 20 kondygnacji. Jest drugim pod względem wysokości budynkiem w mieście oraz jest to najwyższy wieżowiec biurowy, tzw. „budynek inteligentny”, zlokalizowany przy Alei Pokoju obok Ronda Grzegórzeckiego.

Podstawowe informacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wysokość całkowita: 105 m
  • Wysokość do dachu: 77 m[1]
  • Kondygnacje: 20
  • powierzchnia biurowa: 16 000 m²
  • powierzchnia piętra: 1900 m²
  • parking podziemny (pod częścią niską)
  • parking w około budynku

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia budynku sięga początku lat 70. XX wieku. Planowano budowę większej ilości podobnej wysokości wieżowców w rejonie Grzegórzek (tzw. „krakowski Manhattan”). Oprócz dzisiejszego K1, powstał jedynie bliźniaczej formy i konstrukcji Unity Tower (dawniej: Biurowiec NOT), którego budowa rozpoczęła się w 1975 roku, została przerwana w 1979, a w 2016 została wznowiona i ostatecznie ukończona w 2020.

W 1972 rozpoczęto wznoszenie wieżowca według projektu architekta Janusza Ingardena, jako budynek Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej „Prasa” (stąd skrótowa nazwa RSW „Prasa”). W 1975 roku, budynek został zamknięty w stanie surowym – próby wytrzymałościowe ukazały, że konstrukcja nie jest w stanie wytrzymać ciężaru maszyn drukarskich, do produkcji gazet. Powstały budynek miał kolor pomarańczowo-żółty i nowatorskie, jak na ówczesne czasy szyby pokryte bardzo cienką warstwą złota, które jednak okazały się bardzo nietrwałe i nieodporne na warunki zewnętrzne.

W połowie lat 90. XX wieku, wieżowiec kupiła Szwedzka firma Swede Center Ltd., która wedle pierwotnych planów miała zburzyć wieżowiec i zbudować nowy kompleks. Ustalono jednak, że bardziej opłacalne byłoby odremontowanie budynku i dostosowanie do nowocześniejszych standardów. Architektoniczny projekt przebudowy wykonał Krzysztof Kiendra. Przebudowa ruszyła w 1996 roku i zakończyła się w 1998. W tym czasie, w trakcie całkowitej przebudowy wieżowca, wzmocniono i nieco zmodyfikowano jego konstrukcję, zwiększono powierzchnię biurową, obniżono 4 najwyższe piętra, ale dobudowano 5 nowych, skośnych i pokryto błękitnym szkłem sprowadzonym z Luksemburga, czemu zawdzięcza on swoją nieoficjalną, ale najpopularniejszą nazwę. Przebudowany wieżowiec zyskał nową nazwę: „Cracovia Business Center”. Modernizacja biurowca została nagrodzona w konkursie pod patronatem marszałka województwa małopolskiego tytułem „Budowa Roku 1998” za projekt i realizację. Po przebudowie większość powierzchni biurowej wynajął Bank BPH, a po 2008 roku Bank Pekao.

W 2014 roku wieżowiec przeszedł kolejną modernizację, tym razem wewnątrz, bez zmieniania charakterystycznej formy zewnętrznej. Zmienił również nazwę z „Cracovia Business Center” na „K1”[2].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Najwyższy budynek w Krakowie zmienił właściciela. wprost.pl, 2019-03-27. [dostęp 2021-01-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-04)].
  2. Kraków. "Błękitek" otrzyma nową nazwę i nowoczesne wnętrza – Gazetakrakowska.pl, gazetakrakowska.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).