Kaligrafia japońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kaligrafia Soseki Musō (1275-1351), japoński kaligraf i poeta. Znaki "別無工夫" („Bez duchowego znaczenia”)

Kaligrafia japońska (jap. 書道 shodō, dosł. "droga pisma") - ogólna nazwa kaligrafii, obejmująca kilka stylów pisma w języku japońskim, wywodząca się z kaligrafii chińskiej.

Z racji tego, że pismo japońskie pochodzi od pisma chińskiego przez długi czas, w IV wieku n.e. najsłynniejszym kaligrafem w Japonii był Chińczyk Wang Xizhi. Jednak po powstaniu hiragany i katakany Japończycy wytworzyli swój własny styl.

Przybory do pisania to:

  • pędzel (jap. fude);
  • tusz (jap. sumi);
  • kamień do rozcierania tuszu (jap. suzuri);
  • naczynie z wodą do rozpuszczania tuszu (jap. 水入れ mizu-ire);
  • papier (jap. 和紙 washi);
  • podkładka pod papier z miękkiego materiału (jap. 下敷き shitajiki);
  • podłużny, wąski ciężarek dociskający papier (jap. 文鎮 bunchin).

Podstawowe style to: pismo pieczęciowe (jap. 篆書 tensho, chin. zhuànshū), pismo kancelaryjne (jap. 隸書 reisho, chin. lìshū), pismo wzorcowe (jap. 楷書 kaisho, chin. kǎishū), pismo bieżące (jap. 行書 gyōsho, chin. xíngshū); i pismo trawiaste (jap. 草書 sōsho, chin. cǎoshū).

Galeria[edytuj | edytuj kod]

1
Tusz do kaligrafii
2
Pędzel
3
Kamień do rozcierania tuszu


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]