Kangur górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kangur górski
Macropus robustus[1]
Gould, 1840
Kangur górski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina kangurowate
Podrodzina kangury
Rodzaj kangur
Podrodzaj Osphranter
Gatunek kangur górski
Podgatunki[2]
  • M. robustus robustus Gould, 1840
  • M. robustus erubescens Sclater, 1870
  • M. robustus isabellinus Gould, 1842
  • M. robustus woodwardi Thomas, 1901
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Kangur górski[4][5][6] (Macropus robustus) – torbacz z rodziny kangurowatych (Macropodidae)[2]. Roślinożerny. Zamieszkuje tereny Australii[5].

Budowa ciała[edytuj | edytuj kod]

Kangur górski ma charakterystyczny wygląd. Tył ciała w porównaniu z przednią częścią jest potężnie rozwinięty. Przednie kończyny krótkie, głowa mała, stosunkowo duże uszy. Tylne kończyny i ogon długie i silne. Sierść gęsta, szara w części wierzchniej, zaś biaława pod spodem. Samice są jaśniej ubarwione niż samce. Dymorfizm płciowy jest także wyraźnie widoczny w wymiarach przedsatwicieli oby płci. Samice są wyraźnie mniejsze[5].

Wymiary anatomiczne
(K.Kowalski, A.Krzanowski, H.Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych, 1991)[5]
Część ciała wymiar (przedział) – samce wymiar (przedział) – samice
tułów z głową 100 do 140 cm 80 do 90 cm
ogon 75 do 100 cm 60 do 70 cm

Kangur górski zwykle funkcjonuje w pozycji półwyprostowanej i wspiera się wówczas wyłącznie na tylnych kończynach i ogonie. Podczas żerowania jest powolny. Porusza się wówczas na czterech kończynach i podpiera się ogonem. Podczas biegu posługuje się wyłącznie tylnymi kończynami, podczas gdy kończyny przednie są opuszczone w kierunku brzucha. Końcówka ogona pomaga w balansowaniu i utrzymaniu równowagi[5].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Żeruje wieczorem, kiedy temperatura otoczenia jest niższa. Prowadzi samotniczy tryb życia. Wytrzymuje przez długi czas bez dostępu do wody, nawet podczas znacznych upałów. Może się bez niej obyć nawet przez 2-3 miesiące. Jednak w poszukiwaniu wody potrafią kopać głębokie doły[5]

Termin rozrodu uzależniony jest od opadów deszczu. Po trwającej 30 do 40 dni ciąży samica rodzi 1 młode. Kangury górskie osiągają dojrzałość płciową w drugim roku życia. Żyją 15 do 20 lat[5].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Szeroko rozprzestrzeniony w górach[5] w znacznej części Australii[5][3] z wyłączeniem stanu Wiktoria i Australii Zachodniej[7]. Przedstawiciele podgatunku M. robustus isabellinus występują tylko na wyspie Barrowa na Oceanie Indyjskim, u północno-zachodnich wybrzeży Australii (stan Australia Zachodnia). W skład tej populacji wchodzi około 1800 osobników[3].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Kangur górski jest roślinożerny. Pożywienia się różnymi gatunkami traw i krzewów[3]. Zamieszkuje tereny górskie, skaliste. Schronienia przed upałami szuka czasem w jaskiniach[5][3].

Przypisy

  1. Macropus robustus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Macropus (Osphranter) robustus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 28 lutego 2014]
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Macropus robustus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 5,9 Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  6. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  7. Terry Dawson, Terence J. Dawson: Kangaroos: Biology of the Largest Marsupials. Sydney: University of New South Wales Press Ltd, 1995, s. 162, seria: Australian natural history series. ISBN 9780868403175.