Karl Löwith

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Karl Löwith (ur. 9 stycznia 1897 w Monachium, zm. 26 maja 1973 w Heidelbergu) – niemiecki filozof, idealista. Wykładał na uniwersytecie w Marburgu w latach 1928–36 i w Tokio w latach 1936–41. Od 1941 do 1952 pracował w USA, a od 1952 na uniwersytecie w Heidelbergu.

Poglądy filozoficzne Löwitha ukształtowały się pod wpływem nietzscheańskiej filozofii życia, fenomenologii późnego Husserla oraz egzystencjalizmu Heideggera[1].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Kierkegaard und Nietzsche. Frankfurt am Main, 1933.
  • Heidegger: Denker in dürftiger Zeit. Stuttgart, 1953.
  • Weltgeschichte und Heilsgeschehen, 3rd ed. Zürich [1957].
  • Wissen, Glaube und Skepsis [2nd ed.]. Göttingen, 1958.
  • Gesammelte Abhandlungen: Zur Kritik der geschichtlichen Existenz. [Stuttgart, 1960.]
  • Die Hegelsche Linke. Stuttgart, 1962.
  • Gott, Mensch und Welt in der Metaphysik von Descartes bis zu Nietzsche. Göttingen, 1967.

Artykuły[edytuj]

  • Can there be a Christian Gentleman? "Theology Today", kwiecień 1948.

W Polsce ukazały się[edytuj]

  • Historia powszechna i dzieje zbawienia, Wydawnictwo ANTYK, Kęty 2002.
  • Od Hegla do Nietzschego. Rewolucyjny przełom w myśli XIX wieku, wyd. KR, Warszawa 2003.

Przypisy

  1. Karl lowith | Article about Karl lowith by The Free Dictionary, encyclopedia2.thefreedictionary.com [dostęp 2017-11-18].