Karol Buczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Buczek
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 26 października 1902
Data śmierci 6 lipca 1983
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1928
Habilitacja 1934
Profesura 1972
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński

Karol Buczek ps. Karb, Kaszowski (ur. 26 października 1902, zm. 6 lipca 1983[1]) – polski historyk-mediewista, redaktor, działacz ludowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował historię i geografię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1928 uzyskał doktorat, a w 1936 habilitację. Od 1931 był członkiem Stronnictwa Ludowego. W czasie II wojny światowej działał w ruchu oporu.

Prezes Zarządu Grodzkiego PSL w Krakowie[2]. W 1945 został redaktorem tygodnika „Piast”. Aresztowany w 1946 z przyczyn politycznych (prokurator domagał się dla niego kary śmierci). W 1947 został skazany na 15 lat więzienia i 5 lat pozbawienia praw obywatelskich, zwolniony z więzienia w 1954 ze względu na gruźlicę. W 1956 zawieszono mu karę na 2 lata. W tym samym roku został zastępcą profesora, a w lutym 1957 profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Historii PAN. W 1962 nominację profesorską uczonemu zablokował I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR – Władysław Gomułka. Uzyskał ją dopiero w 1972. Zrehabilitowany wyrokiem Sądu Najwyższego z 30 sierpnia 1989.

Został pochowany na Cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie[3].

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Książęca ludność służebna w Polsce wczesnofeudalnej (1958),
  • Ziemie polskie przed tysiącem lat (zarys geograficzno-historyczny) (1960),
  • Dzieje kartografii polskiej od XV do XVIII wieku: zarys analityczno - syntetyczny (1963),
  • Targi i miasta na prawie polskim: okres wczesnośredniowieczny (1964),
  • Autobiografia mediewisty-polityka (1992),
  • Pierwsze biskupstwa polskie (1995),
  • Studia z dziejów ustroju społeczno-gospodarczego Polski piastowskiej (2006).

Na prośbę Stanisława Kota napisał hasło mapy Polski do Encyklopedii staropolskiej Brücknera wydanej w 1937[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Karolina Grodziska Zaduszne ścieżki-przewodnik po Cmentarzu Rakowickim wyd.Kraków 2003 s.112
  2. Filip Musiał, Między prawdą a propagandą. Przebieg procesu krakowskiego na sali sądowej i w propagandzie komunistycznej (11 VIII – 10 IX 1947 r.), w: Raj grabarzy narodu. Studia i materiały do dziejów aparatu represji w Polsce 'ludowej' 1945-1989, Kraków 2010, s. 65.
  3. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Karol Buczek. rakowice.eu. [dostęp 2018-08-16].
  4. Brückner t. II 1990 ↓, s. 1044.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karczewski D., Maciejewski J., Zyglewski Z. (pod red.), Karol Buczek (1902-1983). Człowiek i uczony, materiały z konferencji, Bydgoszcz, 28. X. 2002, Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Societas Vistulana, Kraków-Bydgoszcz 2004, ​ISBN 83-88385-41-0​.
  • Aleksander Brückner: Encyklopedia staropolska, tom II. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990. ISBN 83-01-10360-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]