Kazimierz Winkler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Winkler, właśc. Kazimierz Maria de Winkler pseudonim: Andrzej Augustowski, (ur. 23 listopada 1918 w Radomiu, zm. 5 lipca 2014 w Warszawie[1]) – polski literat, poeta i rysownik. Ukończył Szkołę Główną Handlową w Warszawie.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Debiut[edytuj | edytuj kod]

Jego literacki debiut miał miejsce w roku 1934 w szkolnych pismach „Głosy Sztubackie” i „Filareta”. Był laureatem konkursu poetyckiego zorganizowanego przez Polską YMCA w roku 1938 (wiersz „Polska”).

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie okupacji, pod pseudonimem Andrzej Augustowski, pisał wiersze, opowiadania i recenzje do konspiracyjnego pisma społeczno-literackiego „Sztuka i Naród”. Był uczestnikiem powstania warszawskiego, w czasie którego napisał m.in. „Marsz słowiański” i „Warszawa była startem”. Walczył w batalionie „Łukasiński” na Starym Mieście. Po upadku powstania był więźniem obozów w Niemczech.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

W roku 1945 zamieszkał w Warszawie. Publikował prozę i poezje, a także rysunki satyryczne w tygodnikach i prasie codziennej.

W roku 1947 napisał pierwszy tekst piosenki „Dziewczyna z radia” i od tego czasu stał się autorem tekstów dla niemal wszystkich popularnych piosenkarzy i zespołów polskich w tym okresie. Ponadto zajmował się tłumaczeniem tekstów, m.in. piosenek z operetek Wesoła wojna, Hrabia Luksemburg, Manewry jesienne.

Do znanych piosenek Winklera należą m.in. „Gdy mi ciebie zabraknie” (uznana w roku 1961 za najpopularniejszą piosenkę powojenną), „Czerwony autobus”, „Taka sobie miłość” (wyróżnienie – Opole ’63), „Przyjdzie na to czas”, „Tych lat nie odda nikt”, „Pierwszy siwy włos”, „O mnie się nie martw” (pierwsza nagroda – Opole ’64), „Wesoły pociąg”, „Dozwolone do lat osiemnastu”, „Wędrowne gitary”.

Piosenki (wybór, alfabetycznie)[edytuj | edytuj kod]

  • „Czerwony autobus”
  • „Dozwolone do lat osiemnastu”
  • „Dziewczyna z radia”
  • „Gdy mi ciebie zabraknie”
  • O mnie się nie martw
  • Pierwszy siwy włos
  • „Przyjdzie na to czas”
  • „Si senor” (muzyka Ryszard Sielicki, wyk. Maria Koterbska)
  • „Taka sobie miłość”
  • „Tych lat nie odda nikt”
  • „Wesoły pociąg”
  • „Wędrowne gitary”
  • „Za kilka lat”

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1979 otrzymał odznakę „Zasłużony Działacz Kultury”[2].

W kwietniu 2013 został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” [3].

Został pochowany na Starych Powązkach w Warszawie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Maria De Winkler (pol.). nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-11)].
  2. Spotkanie twórców i artystów polskiej estrady. „Nowiny”. 146, s. 2, 2 lipca 1979. 
  3. ZAiKS ma 95 lat. mkidn.gov.pl, 24 kwietnia 2013. [dostęp 2013-04-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]