Kemy Rymańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujęcie na zalesioną Dębową Górę

Kemy Rymańskie (PLH320012) – obszar mający znaczenie dla Wspólnoty w północno-zachodniej Polsce, o powierzchni 2644,8 ha[1], w całości w woj. zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, na Pobrzeżu Szczecińskim. Celem utworzenia obszaru jest ochrona

Obszar ochrony został utworzony w 2008 roku przez Komisję Europejską[2].

Położenie[edytuj]

Pokrycie obszaru (2008)[3]
Klasy siedlisk Pokrycie w %
Lasy liściaste 46%
Siedliska łąkowe i zaroślowe (ogólnie) 16%
Siedliska rolnicze (ogólnie) 14%
Lasy mieszane 14%
Lasy iglaste 7%
Wody śródlądowe (stojące i płynące) 3%
Razem (Σ) 100%

Zawiera tereny wschodniej części Równiny Gryfickiej. Największa część obszaru Kemy Rymańskie znajduje się w środkowej części gminy Rymań. Mały zachodni fragment terenu leży w południowo-wschodnim krańcu gminy Siemyśl oraz sąsiedni zachodni kraniec gminy Gościno.

Obszar ochrony jest spójny, przy małym zwężeniu w środkowej. Rozciąga się na długości ok. 13,5 km z południowego zachodu na północny wschód[4]. Najszersza część ma ok. 3 km[5].

Granice Kemy Rymańskie obejmują tereny leśne od linii Starnin-Płonino w kierunku wschodnim, obszar na północ od wsi Rymań, na południe od wsi Rębice. Zwężenie przy miejscowościach Strzebielewo i Dębica. Tereny na południe od Jeziora Dębnickiego, następnie lasy po Dargocice wokół jeziora Kamienica do drogi Trzynik-Kamica[6].

Według danych z 2008 roku 80% gruntów obszaru stanowi własność Skarbu Państwa, a 20% stanowią obszary prywatne[3].

Obszar zabudowany stanowią północne części wsi: Leszczyn i Dębica, osady: Lędowa, Małobór, Gołkowo.

Obszar ten charakteryzuje się bardzo zróżnicowanym ukształtowaniem terenu. Typowe dla tych okolic są wyraźnie zaznaczające się w krajobrazie wzniesienia kemowe, które mają do 35 m wysokości (względnej)[3]. Ok. 1,3 km na północ od Rymania znajduje się najwyższe nienazwane wzniesienie tego obszaru o wysokości 85,6 m n.p.m.[6] Ok. 1 km na północny zachód o niego znajduje się Kobyla Góra (82,6 m n.p.m.).

Inne nazwane wzniesienia: Dębowa Góra (78 m n.p.m.), Łysica (76,5 m n.p.m.), Raciborskie Góry (74,8 m n.p.m.), Niedźwiedzianka (75,2 m n.p.m.)

Przyroda[edytuj]

Kemy Rymańskie stanowią kompleks leśno-łąkowy, który łączy dwa rzeczne korytarze ekologiczne doliny Mołstowej oraz korytarz Dębosznicy i Błotnicy. Wzniesienia kemowe pokrywają lasy, głównie kwaśne dąbrowy (z dużą powierzchnią starodrzewi) z masowo występującą borówką czarną, orlicą pospolitą i trzcinnikiem leśnym. Wokół kemów sąsiednie obniżenia zajmują łąki, torfowiska mszarne i lasy bagienne. Za ich walory przyrodnicze uznaje się rozległe bagienne brzeziny i lasy brzozowo-sosnowe oraz lasy łęgowe, grądy, żyzne i kwaśne buczyny oraz kompleksy wilgotnych łąk i szuwarów. Na całym obszarze są rozproszone są niewielkie, lecz dobrze zachowane mszary śródleśne, źródliska, murawy napiaskowe i świeże łąki[3]. text-align:right;

Siedliska i ich pokrycie obszaru (2008)[3]
Nazwa siedliska Pokrycie w %
Starorzecza i naturalne eutroficzne zbiorniki wodne ze zbiorowiskami z Nympheion, Potamion 1,00%
Naturalne, dystroficzne zbiorniki wodne 0,05%
Ciepłolubne, śródlądowe murawy napiaskowe (Koelerion glaucae) 0,20%
Ziołorośla górskie (Adenostylion alliariae) i ziołorośla nadrzeczne (Convolvuletalia sepium) 0,10%
Niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (Arrhenatherion elatioris) 0,60%
Torfowiska wysokie z roślinnością torfotwórczą (żywe) 0,10%
Torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z Scheuchzerio-Caricetea) 0,60%
Obniżenia na podłożu torfowym z roślinnością ze związku Rhynchosporion 0,10%
Górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk 20,35%
Kwaśne buczyny (Luzulo-Fagenion) 5,50%
Żyzne buczyny (Dentario glandulosae-Fagenion, Galio odorati-Fagenion) 10,50%
Grąd subatlantycki (Stellario-Carpinetum) 7,50%
Pomorski kwaśny las brzozowo-dębowy (Betulo-Quercetum) 17,00
Bory i lasy bagienne (Vaccinio uliginosi-Betuletum pubescentis, Vaccinio uliginosi-Pinetum, Pino) 5,20
Łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (Salicetum albo-fragilis, Populetum albae, Alnenion) 1,00

Nadzór nad obszarem sprawują: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie oraz Nadleśnictwo Gościno.

[1]

Przypisy

  1. Decyzja 2010/44/UE Komisji Europejskiej z dnia 22 grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Unii Europejskiej L30/120 z dnia 2 lutego 2010) – dokument nr C(2009) 10422
  2. Decyzja 2008/25/WE Komisji Europejskiej z dnia 13 listopada 2007 r. (Dz. Urz. Unii Europejskiej L12/383 z dnia 15 stycznia 2008)
  3. a b c d e Standardowy formularz danych PLH320012 Kemy Rymańskie. Ministerstwo Środowiska RP, opracowanie 2002-12, aktualizacja 2008-11, druk 2009-11-27
  4. wyliczone w Geoportalu, od lasu pod Starninem do krańcu lasu pod Karkowem → względem mapy Techmexu
  5. wyliczone w Geoportalu, od lasu przy Rębicach do lasu pod Rymaniem → względem mapy Techmexu
  6. a b Arkusz 1/1. Mapa obszaru Kemy Rymańskie PLH320012 w skali 1:50 000. Ministerstwo Środowiska/Techmex, 2006-04-14.

Linki zewnętrzne[edytuj]