Kino Świt w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kino Świt
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Adres Osiedle Teatralne 10
Styl architektoniczny socrealizm
Architekt Andrzej Uniejewski
Rozpoczęcie budowy 1951
Ukończenie budowy 1953
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kino Świt
Kino Świt
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kino Świt
Kino Świt
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Kino Świt
Kino Świt
Ziemia50°04′41,945″N 20°01′49,458″E/50,078318 20,030405

Kino Świt – nieistniejące już kino w Krakowie, funkcjonujące w latach 1953[1]-2002 mieszczące się na osiedlu Teatralnym 10.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Było to drugie kino (po Kinie Stal), które rozpoczęło swoją działalność na terenie Nowej Huty. Zainaugurowało ją projekcją propagandowego filmu „Trzy opowieści” nakręconego w plenerach Nowej Huty, a opowiadającego o perypetiach junaków ze Służby Polsce.

Wzniesiony w latach 1951-1953[2] budynek kina zaprojektował, podobnie jak uruchomione w 1957 roku[3] bliźniacze kino Światowid, architekt Andrzej Uniejewski. Fasadę budynku zdobi portyk z dwunastoma kolumnami w wielkim porządku, od góry przykrywają go trzy rozerwane frontony, a całość budynku zwieńczona jest tralkowaną balustradą. Również pozostała część elewacji budynku pokryta jest licznymi historyzującymi detalami jak pilastry powtarzające motyw frontowych kolumn. Wnętrza kina zaprojektował architekt wnętrz Marian Sigmund, projektant wielu reprezentacyjnych nowohuckich wnętrz we współpracy z młodą projektantką, Ireną Pać-Zaleśną. Pomimo obowiązywania doktryny socrealistycznej, wystrój wnętrz Kina Świt emanuje elegancką prostotą. Wśród ciekawych elementów wystroju budynku kina można wymienić: ażurowe osłony grzejników i otworów wentylacyjnych, kamienną okładzinę ścian, lampy zamontowane przy sufitowych gzymsach, czy tkaniny na ścianach sali kinowej a także proste kolumny. Wszystkie te elementy wnętrza kina przypominają wystrój wnętrz użyteczności publicznej z okresu międzywojennego[2].

Kino posiadało dwie sale - dużą i małą. Zakończyło swoją działalność w 2002 roku, budynek stał się bazarem handlowym, a fasadę byłego kina zakleiły szyldy, reklamy i banery.

Po dziesięciu latach w 2012 roku przeprowadzono kosztem 7 mln złotych gruntowny remont budynku kina pod nadzorem konserwatora zabytków, przywracając mu oryginalną kolorystykę, zachowując socrealistyczny charakter oraz zachowując wewnątrz schody i żyrandole z epoki[4]. Remont zakończył się 10 kwietnia 2013 powrotem na fasadę kina kopii oryginalnego neonu „ŚWIT”[5]. Mała sala kinowa została przekształcona w „Filmową Café” i przypomina o dawnym charakterze budynku. Dużą salę natomiast zajmuje supermarket „Tesco”. Pozostałe powierzchnie zostały wynajęte licznym punktom handlowym i usługowym.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kalendarzyk – Kina (pol.). Dziennik Polski, nr 81 (2856), 1953-04-04. [dostęp 2014-01-09].
  2. a b Nowa Huta Architektoniczny portret miasta drugiej połowy XX wieku. Kraków: Miasto Kraków, 2018, s. 66-67. ISBN 978-83-948244-3-3.
  3. Kalendarzyk – Kina (pol.). Dziennik Polski, nr 208 (4215), 1957-09-01. [dostęp 2014-01-09].
  4. Nadchodzi nowy świt dla kina w Nowej Hucie. W: Dziennik Polski [on-line]. 2013-04-09. [dostęp 2019-05-09].
  5. Stylowy neon wrócił na dawne kino Świt. W: Gazeta Krakowska [on-line]. 2013-04-10. [dostęp 2019-05-09].