Kino „Kijów”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kijów.Centrum
Obiekt zabytkowy nr rej. A-1461/M z 4. 11. 2016[1]
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Adres al. Zygmunta Krasińskiego 34
30-101 Kraków
Architekt Witold Cęckiewicz
wnętrza Krystyna Zgud-Strachocka
Rozpoczęcie budowy 1962
Ukończenie budowy 6 listopada 1967
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kijów.Centrum
Kijów.Centrum
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Kijów.Centrum
Kijów.Centrum
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kijów.Centrum
Kijów.Centrum
Ziemia50°03′30,0″N 19°55′29,5″E/50,058333 19,924861
Strona internetowa

Kino „Kijów” (obecnie Kijów.Centrum) – kino w Krakowie, przy al. Zygmunta Krasińskiego 34, istniejące od 1967.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowę kina rozpoczęto w 1962. Budynek projektował architekt Witold Cęckiewicz, wnętrza projektowała Krystyna Zgud-Strachocka. Było to wówczas największe kino w Krakowie, z salą na 960 widzów i najnowocześniejsze w Polsce. Pierwsze kino szerokoformatowe, mogące wyświetlać filmy z taśm wszelkich formatów 16, 35 oraz 70 mm, w stereofonicznej jakości dźwięku. Posiadało zakupiony w Danii wklęsły ekran o wymiarach 18,7 x 8,6 m[2].

Rozpoczęło działalność 6 listopada 1967 roku premierą filmu radzieckiego reżysera Siergieja Bondarczuka Wojna i pokój, będącego adaptacją powieści historycznej rosyjskiego pisarza Lwa Tołstoja pod tym samym tytułem[2].

Od tego czasu kino stało się miejscem festiwali oraz polskich i światowych premier filmowych, m.in. filmów Lista Schindlera (1994) i Pan Tadeusz (1999).

Od 1968 do 1990 odbywał się w nim krakowski Festiwal Filmów Dokumentalnych i Krótkometrażowych. Obecnie odbywa się w tym miejscu Krakowski Festiwal Filmowy.

Pojawienie się multipleksów spowodowało odpływ widzów, co pociągnęło za sobą poważne problemy kina. W wyniku programu rewitalizacji, w latach 2005-2008 jednosalowe kino zostało poddane gruntownym przemianom. W ramach projektu realizowanego pod kierunkiem ówczesnego prezesa Tomasza Maciejowskiego, obok istniejącej dużej sali (na 828 miejsc) w kinie stworzono drugą salę studyjną (na 32 miejsca), kawiarnię filmową i klub muzyczny, a dużą salę wyposażono w pierwszy wówczas w Krakowie projektor cyfrowy. Dla podkreślenia zmian, nazwę kina zmieniono na Kijów.Centrum, zaznaczając tym samym nowy charakter tego miejsca jako multimedialnego centrum rozrywki.

Kino Kijów jest uznawane aktualnie za arcydzieło[3] architektury modernistycznej Krakowa jednak wskutek licznych remontów zatraciło swój dawny urok i nie jest to już ta sama architektura. Budynek został oszpecony przez zbyt daleko idące modyfikacje. Oryginalny budynek z 1967 roku miał cienką, stalową stolarkę okienną, przezroczyste (a nie przyciemniane) szyby eksponujące największą mozaikę w Krakowie oraz własny neon.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo małopolskie. 2018-09-30. [dostęp 2018-01-14].
  2. a b Kino Kijów zaprasza! Dziennik Polski 1967 nr 261 z 4 listopada s. 8
  3. Michał Wiśniewski, szlakmodernizmu.pl.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]