Kjell Espmark

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kjell Erik Espmark (ur. 19 lutego 1930 w Strömsund) – profesor, pisarz, historyk literatury, wykłada na wydziale Historii Literatury Uniwersytetu Sztokholmskiego, członek Akademii Szwedzkiej, do której został wybrany 5 marca 1981 i przyjęty 20 grudnia 1981. Kjell Espmark zajmuje fotel nr 16 i jest następcą literaturoznawcy Eliasa Wesséna. 6 kwietnia 2018 ogłosił rezygnację z brania udziału w pracach i spotkaniach Akademii[1].

W pracach krytycznoliterackich zajmował się m.in. twórczością Charlesa Baudelaire'a, Artura Lundkvista, Harry'ego Martinsona i Tomasa Tranströmera. Opublikował kilkanaście tomów poezji (debiut w 1956 zbiorem Mordet på Benjamin), dramaty, kilka powieści oraz utwory autobiograficzne. W 2010 otrzymał poetycką nagrodę miasta Västerås imienia Tomasa Tranströmera[2].

W 2018 Instytut Mikołowski wydał zbiór jego poezji To, co konieczne. 17 wierszy w przekładzie Zbigniewa Kruszyńskiego.


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Klas Östergren, Kjell Espmark och Peter Englund lämnar Svenska Akademien (szw.). SVT Nyheter. [dostęp 2018-04-07].
  2. Jan Balbierz, Kjell Espmark, poeta dialogu, w: Kjell Espmark, To, co konieczne. 17 wierszy, Mikołów 2018, s. 25–30.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]