Przejdź do zawartości

Klimient Timiriaziew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Klimient Timiriaziew

Klimient Arkadiewicz Timiriaziew (ros. Климе́нт Арка́дьевич Тимирязев; ur. 3 czerwca 1843 w Petersburgu, zm. 28 kwietnia 1920 w Moskwie[1]) – rosyjski botanik i fizjolog roślin, ojciec A. Timiriazewa(inne języki). Odkrył znaczenie chlorofilu oraz wyjaśnił rolę poszczególnych barw widma słonecznego w energetyce procesu fotosyntezy. Był propagatorem teorii ewolucji Charlesa Darwina w Rosji. Pełnił funkcję profesora Uniwersytetu Moskiewskiego oraz był członkiem Royal Society w Londynie.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Klimient Timiriaziew w latach 1869–77 pracował jako wykładowca Akademii Rolniczo-Leśnej w Moskwie, a od 1877 jako profesor anatomii i fizjologii roślin na uniwersytecie w Moskwie. Był autorem prac eksperymentalnych i teoretycznych z dziedziny fotosyntezy: badał jej zależność od składu widmowego światła, a także rolę barwników chlorofilowych. Opisał zależności między żywymi i nieożywionymi składnikami ekosystemów w krążeniu energii i materii, wykazał, że fotosynteza zachodzi zgodnie z prawem zachowania energii oraz że zielona barwa chlorofilu jest przystosowaniem do pochłaniania energii słonecznej, przy czym maksimum przypada na czerwoną długość fali. W roku 1890 Timiriaziew został członkiem Petersburskiej Akademii Nauk, w 1892 otrzymał pierwszy spektrogram chlorofilu. W 1911 przyjęty został do Royal Society w Londynie[1]. W tym samym roku na znak protestu przeciwko ograniczaniu autonomii wyższych uczelni zrezygnował z pracy na moskiewskim uniwersytecie, ale podjął ją ponownie w 1917[2].

Dzieła

[edytuj | edytuj kod]
  • Karol Darwin i jego nauka (1882)
  • Metoda historyczna w biologii (1922)

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Timiriaziew Klimient A., [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-09-01].
  2. Wielka Encyklopedia PWN, t. 27, s. 407.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Encyklopedia PWN, Tom 3, Warszawa 1991, s. 583.
  • Wielka Encyklopedia PWN, Tom 27, Wydawnictwo Naukowe PWN: Warszawa 2005, s. 407.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]