Przejdź do zawartości

Kościół św. Izydora w Rzymie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kościół św. Izydora w Rzymie
Chiesa di Sant’Isidoro a Capo le Case
ilustracja
Fasada świątyni (2008)
Państwo

 Włochy

Miejscowość

Rzym

Adres

Collegio Sant’Isidoro
Via degli Artisti 41
00187 Roma

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Wezwanie

św. Izydor Oracz, św. Patryk

Wspomnienie liturgiczne

15 maja

Położenie na mapie Rzymu
Mapa konturowa Rzymu, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Izydora w Rzymie”
Położenie na mapie Włoch
Mapa konturowa Włoch, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Izydora w Rzymie”
Położenie na mapie Lacjum
Mapa konturowa Lacjum, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Izydora w Rzymie”
Ziemia41°54′22″N 12°29′12″E/41,906111 12,486667
Strona internetowa

Kościół św. Izydora w Rzymie (wł. Chiesa di Sant’Isidoro a Capo le Case) – rzymskokatolicki kościół wraz z klasztorem i kolegium franciszkanów, w rionie Ludovisi, na wzgórzu Pincio w Rzymie. Od 2017 roku narodowy kościół Irlandczyków.

Konwent

[edytuj | edytuj kod]

Klasztor został ufundowany przez szlachcica Ottaviana Vestriego z Barbiano. Jego budowę rozpoczęto w związku z kanonizacją Izydora Oracza dokonaną przez papieża Grzegorza XV w 1622 roku. Z okazji uroczystości przybyło do Rzymu kilku hiszpańskich franciszkanów dyskalceatów, z intencją założenia swojego klasztoru i budowy kościoła dedykowanego nowemu świętemu.

Klasztor posiada dwa krużganki, mniejszy, nazywany hiszpańskim (wł. il chiostro spagnolo), zaprojektowany przez Felice Antonia Casoniego(inne języki) w 1626 roku, oraz większy, nazywany krużgankiem Luke’a Waddinga, z malowidłami ściennymi z lat 1701–1702. W dużej auli zachowały się freski z 1672, których autorem jest franciszkanin Emanuele da Como(inne języki)[1].

Irlandzkie Kolegium św. Izydora

[edytuj | edytuj kod]

W 1624 roku kościół i klasztor przeszły w ręce franciszkanów irlandzkich, którzy zmuszeni zostali do opuszczenia Irlandii w wyniku prześladowań ze strony władz angielskich. W ten sposób zapoczątkowane zostało Irlandzkie Kolegium św. Izydora. Pierwszym rektorem był irlandzki franciszkanin i teolog Luke Wadding, który rozbudował klasztor i wyposażył bibliotekę. W 1625 kolegium zostało zaaprobowane w oficjalnej bulli przez papieża Urbana VIII. Kościół klasztorny zyskał dodatkowego patrona w osobie św. Partyka z Irlandii[2].

Klasztor został skasowany w czasach napoleońskich. W latach 1810–1820 rezydowali w nim nazareńczycy. Pamiątką po ich działalności jest nazwa ulicy, przy której znajduje się konwent – Via degli Artisti (pol. ulica Artsytów). Kolegium irlandzkie w latach swojej działalności przygotowywało misjonarzy, pracujących później, m.in. w Ameryce i Australii[3].

W 2008 roku decyzją generała José Rodrígueza Carballo, do Kolegium św. Izydora przeniesione zostało franciszkańskie Kolegium św. Antoniego z Grottaferraty wraz ze swoją biblioteką i archiwum[4].

Trzech wychowanków kolegium dostąpiło chwały ołtarzy: św. Humilis z Bisignano, bł. Bonawentura z Barcelony, bł. Karol Meehan. Absolwentem kolegium był historyk irlandzki Patrick Fleming[5]. W krypcie kościoła pochowani zostali Luke Wadding i abp Aodh Mac Aingil(inne języki)[3].

Kościół

[edytuj | edytuj kod]

Budowę Kościoła rozpoczęto w 1622 roku. Autorem projektu był Domenico Castelli(inne języki). Prace ukończono w 1672 roku. Autorem projektu fasady był Francesco Carlo Bizzaccheri. W dekoracji widoczne są wpływy Borrominiego[1].

Kościół jest jednonawowy ze sklepieniem kolebkowym, nad centralną częścią transeptu spłaszczona kopuła. W ołtarzu głównym Św. Izydor Oracz z Matką Bożą autorstwa Andrea Sacchiego z 1622 roku, na suficie Św. Izydor w glorii z 1729 autorstwa Charlesa A. van Loo. Pierwsza kaplica po prawej stronie ze scenami z życia św. Józefa namalowanymi przez Carla Marattę(inne języki) w latach 1650–1652, druga po prawej stronie ze scenami z życia św. Anny autorstwa Pietra Paola Naldiniego(inne języki) z ok. 1657 roku. W kaplicy Da Sylva z 1663 roku, według projektu Gian Lorenza Berniniego, znajdują się epitafia i dekoracje przypisywane Berniniemu. Zdobi ją również obraz Niepokalane Poczęcie (wł. Immacolata Concezione) i freski Carla Maratty. W drugiej kaplicy po lewej stronie Św. Antoni z 1680 roku (mal. Giovanni Domenico Cerrini(inne języki))[1].

Galeria

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c Guida d'Italia, Roma. Touring Club Italiano, 2016, s. 575–576. ISBN 978-88-365-6798-0. (wł.).
  2. Gregory Cleary: Luke Wadding (Catholic Encyclopedia). newadvent.org. [dostęp 2023-07-18]. (ang.).
  3. a b Storia. stisidoresrome.org. [dostęp 2023-07-18]. (wł.).
  4. Due biblioteche nella stessa sede. stisidoresrome.org. [dostęp 2023-07-18]. (wł.).
  5. Edward D’Alton: Patrick Fleming (Catholic Encyclopedia). newadvent.org. [dostęp 2023-07-22]. (ang.).