Kościół Opatrzności Bożej w Warszawie (Wesoła)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół Opatrzności Bożej
w Warszawie
kościół parafialny
Ilustracja
Kościół parafialny
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Opatrzności Bożej w Warszawie (Wesoła)
Wezwanie Opatrzność Boża
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kościół Opatrzności Bożejw Warszawie
Kościół Opatrzności Bożej
w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kościół Opatrzności Bożejw Warszawie
Kościół Opatrzności Bożej
w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Opatrzności Bożejw Warszawie
Kościół Opatrzności Bożej
w Warszawie
Ziemia52°15′06,79″N 21°12′46,53″E/52,251886 21,212925

Kościół Opatrzności Bożej w Warszawiekościół parafii rzymskokatolickiej Opatrzności Bożej w Warszawie

Historia[edytuj]

Kościół parafialny w Wesołej został ufundowany przez ziemianina i mecenasa sztuki, księcia Emanuela Bułhaka, do którego wówczas należała znaczna część gruntów w miejscowości. Ofiarował on na cel budowy rozległy teren na wyniosłej wydmie, górującej w owym czasie nad osiedlem.

Projekt kościoła stworzył włoski architekt i badacz sztuki antycznej Luigi Malgherini. Według woli fundatora obiekt został stworzony na wzór wczesnochrześcijańskich świątyń budowanych w basenie Morza Śródziemnego. Jego pierwowzorem miał być jeden z romańskich obiektów sakralnych Rzymu.

Budowę rozpoczęto w 1934 roku. Kościół stanął w stanie surowym w 1939 roku. Dopiero jednak po II wojnie światowej został konsekrowany i przeznaczony na potrzeby kultu religijnego. W 1966 roku postawiono w jego prezbiterium ołtarz projektu Krzysztofa Henisza. W 1979 roku nawa i prezbiterium świątyni zostały gruntownie przebudowane, ozdobione polichromiami i ikonami drogi krzyżowej Via Crucis autorstwa profesora Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, Jerzego Nowosielskiego. W wyniku tych prac kościół otrzymał bizantyjski kanon wystroju wnętrza (jednak bez ikonostasu i fresku Pantokratora nad chórem).

Na początku XXI wieku kościół został poddany gruntownemu remontowi. W jego trakcie świątynia zatraciła częściowo oryginalny wygląd. Zmieniono również poprzez dodanie kilku obrazów wystrój wewnętrzny kościoła przez co zaburzony został stylowy kanon.

Opis[edytuj]

Kościół jest jednonawowy, bezwieżowy, z niskim stropem. Z zewnątrz otynkowany[1]. Okna niewielkie, wykonane w stylu neoromańskim z witrażami. Do kościoła przylega budynek zakrystii.

Wnętrze kościoła jest jasne[2]. Ozdobione bizantyjskimi polichromiami i ikonami wykonanymi w latach 1975-1979 przez Jerzego Nowosielskiego, które w 2004 r. zostały wpisane do rejestru zabytków.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. pierwotnie zgodnie z koncepcją fundatora był w całości wykonany z surowej czerwonej cegły
  2. pierwotnie zgodnie z przyjętym stylem w kościele panował półmrok.

Linki zewnętrzne[edytuj]