Kościół Opatrzności Bożej w Warszawie (Wesoła)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Opatrzności Bożej
w Warszawie
kościół parafialny
Ilustracja
Kościół parafialny
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Parafia Opatrzności Bożej w Warszawie
Wezwanie Opatrzność Boża
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kościół Opatrzności Bożejw Warszawie
Kościół Opatrzności Bożej
w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kościół Opatrzności Bożejw Warszawie
Kościół Opatrzności Bożej
w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Opatrzności Bożejw Warszawie
Kościół Opatrzności Bożej
w Warszawie
Ziemia52°15′06,79″N 21°12′46,53″E/52,251886 21,212925

Kościół Opatrzności Bożej w Warszawiekościół parafialny parafii rzymskokatolickiej Opatrzności Bożej znajdujący się w dzielnicy Wesoła w Warszawie

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół parafialny w Wesołej został ufundowany przez ziemianina i mecenasa sztuki, księcia Emanuela Bułhaka, do którego wówczas należała znaczna część gruntów w miejscowości. Ofiarował on na cel budowy rozległy teren na wyniosłej wydmie, górującej w owym czasie nad osiedlem.

Projekt kościoła stworzył włoski architekt i badacz sztuki antycznej Luigi Malgherini. Według woli fundatora obiekt został stworzony na wzór wczesnochrześcijańskich świątyń budowanych w basenie Morza Śródziemnego. Jego pierwowzorem miał być jeden z romańskich obiektów sakralnych Rzymu.

Budowę rozpoczęto w 1934 roku. Kościół stanął w stanie surowym w 1939 roku. Dopiero jednak po II wojnie światowej został konsekrowany i przeznaczony na potrzeby kultu religijnego. W 1966 roku postawiono w jego prezbiterium ołtarz projektu Krzysztofa Henisza. W 1979 roku nawa i prezbiterium świątyni zostały gruntownie przebudowane, ozdobione polichromiami i ikonami drogi krzyżowej Via Crucis autorstwa profesora Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, Jerzego Nowosielskiego. Nad ołtarzem namalował modlącą się Maryję, a poniżej, na czerwonym tle, orszak świętych[1]. Przy wejściu powstały sceny z życia Matki Boskiej[1]. Jerzy Nowosielski zaprojektował także posadzkę, witraże i żyrandole[1]. W wyniku tych prac świątynia otrzymała bizantyjski kanon wystroju wnętrza (jednak bez ikonostasu i fresku Pantokratora nad chórem). Artysta nie przyjął wynagrodzenia za swoją pracę[1].

Na początku XXI wieku kościół został poddany gruntownemu remontowi. W jego trakcie świątynia zatraciła częściowo oryginalny wygląd. Zmieniono również poprzez dodanie kilku obrazów wystrój wewnętrzny kościoła przez co zaburzony został stylowy kanon.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Kościół jest jednonawowy, bezwieżowy, z niskim stropem. Z zewnątrz otynkowany[2]. Okna niewielkie, wykonane w stylu neoromańskim z witrażami. Do kościoła przylega budynek zakrystii.

Wnętrze kościoła jest jasne[1][3]. W 2004 wystrój świątyni został wpisany do rejestru zabytków[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Norbert Frątczak. Skarby Warszawy pod szczególnym nadzorem. „Gazeta Stołeczna”, s. 7, 2 lipca 2018. 
  2. Pierwotnie, zgodnie z koncepcją fundatora, był w całości wykonany z surowej czerwonej cegły
  3. Pierwotnie, zgodnie z przyjętym stylem, w kościele panował półmrok.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]