Koźlarz świerkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boletus piceinus
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa pieczarniaki
Rząd borowikowce
Rodzina borowikowate
Rodzaj Boletus
Gatunek koźlarz świerkowy
Nazwa systematyczna
Boletus piceinum (Pilát & Dermek) Hlaváček
Mykologický Sborník 65(3): 83 (1988)
Boletus piceinus: drugie zdjęcie

Koźlarz świerkowy (Boletus piceinus (Pilát & Dermek) Hlaváček) – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych (Boletaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Boletus, Boletaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozowali w 1974 r. Pilát i Dermek jako gatunek koźlarza, nadając mu nazwę Leccinum piceinum. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1988 r. Hlaváček, przenosząc go do rodzaju Boletus[1].

Synonimy nazwy naukowej[2]:

  • Boletus piceinus (Pilát & Dermek) Hlaváček (1988)
  • Krombholziella piceina (Pilát & Dermek) Šutara (1982)
  • Leccinum piceinum Pilát & Dermek (1974)

Brak go w wykazie wszystkich grzybów wielkoowocnikowych Polski[3], jest jednak jako koźlarz świerkowy wymieniany w niektórych atlasach grzybów[4][5]. Po przeniesieniu go do rodzaju Boletus (borowik) nazwa ta jest już niespójna z nową nazwą naukową.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica od 3 do 9 cm, owalnie półkulisty, z wiekiem rozpostarty, przy brzegu łuskowaty, później matowy, czerwony, na wierzchołku błyszczący, brązowawoczerwony[4]. Skórka u młodszych okazów przyciśnięta do trzonu, później zwisająca na obwodzie[4].

Rurki

Początkowo białe, później siwawe, ale nie czarne[4].

Trzon

Wysokości od 8 do 13 cm i grubości 1,5-3 cm, pałkowaty i podłużny do maczugowatego[4].

Miąższ

O delikatnym smaku, słabym zapachu, biały i lekko kremowy; twardy[4].

Wysyp zarodników

Brązowy[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Jego występowanie w Polsce jest niepewne. Wymieniają go niektóre atlasy grzybów[4][5], pomija go W. Wojewoda[3]. Brak tego gatunku w wykazie W. Wojewody może świadczyć, że nie występuje on w Polsce, ale może też być wynikiem przeoczenia W. Wojewody, może też nie został opisany w polskim piśmiennictwie naukowym.

Latem i jesienią pod świerkami, gdyż z nimi tworzy mikoryzę[4].

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Można pomylić z koźlarzem czerwonym (Leccinum aurantiacum), koźlarzem pomarańczowożółtym (Leccinum versipelle) lub koźlarzem sosnowym (Leccinum vulpinum)[5].

Przypisy

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2015-11-25].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2015-10-24].
  3. a b Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. a b c d e f g h i Aurel Dermek, Albert Pilát: Poznajemy grzyby. Wrocław: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 1991. ISBN 8304-02963-4.
  5. a b c Marek Snowarski: Grzyby. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2010. ISBN 978-83-7073-776-4.