Koźlarz świerkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Boletus piceinus
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa pieczarniaki
Rząd borowikowce
Rodzina borowikowate
Rodzaj Boletus
Gatunek koźlarz świerkowy
Nazwa systematyczna
Boletus piceinum (Pilát & Dermek) Hlaváček
Mykologický Sborník 65(3): 83 (1988)
Boletus piceinus: drugie zdjęcie

Koźlarz świerkowy (Boletus piceinus (Pilát & Dermek) Hlaváček) – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych (Boletaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Boletus, Boletaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozowali w 1974 r. Pilát i Dermek jako gatunek koźlarza, nadając mu nazwę Leccinum piceinum. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1988 r. Hlaváček, przenosząc go do rodzaju Boletus[1].

Synonimy nazwy naukowej[2]:

  • Boletus piceinus (Pilát & Dermek) Hlaváček (1988)
  • Krombholziella piceina (Pilát & Dermek) Šutara (1982)
  • Leccinum piceinum Pilát & Dermek (1974)

Brak go w wykazie wszystkich grzybów wielkoowocnikowych Polski[3], jest jednak jako koźlarz świerkowy wymieniany w niektórych atlasach grzybów[4][5]. Po przeniesieniu go do rodzaju Boletus (borowik) nazwa ta jest już niespójna z nową nazwą naukową.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica od 3 do 9 cm, owalnie półkulisty, z wiekiem rozpostarty, przy brzegu łuskowaty, później matowy, czerwony, na wierzchołku błyszczący, brązowawoczerwony[4]. Skórka u młodszych okazów przyciśnięta do trzonu, później zwisająca na obwodzie[4].

Rurki

Początkowo białe, później siwawe, ale nie czarne[4].

Trzon

Wysokości od 8 do 13 cm i grubości 1,5-3 cm, pałkowaty i podłużny do maczugowatego[4].

Miąższ

O delikatnym smaku, słabym zapachu, biały i lekko kremowy; twardy[4].

Wysyp zarodników

Brązowy[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Jego występowanie w Polsce jest niepewne. Wymieniają go niektóre atlasy grzybów[4][5], pomija go W. Wojewoda[3]. Brak tego gatunku w wykazie W. Wojewody może świadczyć, że nie występuje on w Polsce, ale może też być wynikiem przeoczenia W. Wojewody, może też nie został opisany w polskim piśmiennictwie naukowym.

Latem i jesienią pod świerkami, gdyż z nimi tworzy mikoryzę[4].

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Można pomylić z koźlarzem czerwonym (Leccinum aurantiacum), koźlarzem pomarańczowożółtym (Leccinum versipelle) lub koźlarzem sosnowym (Leccinum vulpinum)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2015-11-25].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2015-10-24].
  3. a b Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. a b c d e f g h i Aurel Dermek, Albert Pilát: Poznajemy grzyby. Wrocław: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 1991. ISBN 8304-02963-4.
  5. a b c Marek Snowarski: Grzyby. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2010. ISBN 978-83-7073-776-4.