Konstantyn Manasses

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstantyn Manasses
ilustracja
Data urodzenia ok. 1130
Data śmierci ok. 1187
Język grecki
Dziedzina sztuki kroniki
Ważne dzieła

Streszczenie historii

Konstantyn Manasses (gr.: Κωνσταντῖνος Μανασσῆς, ur. ok. 1130, zm. ok. 1187) – metropolita Naupaktos, pisarz, poeta i orator bizantyński, autor wierszowanej historii dziejów powszechnych i utworów retorycznych.

Życie[edytuj | edytuj kod]

O życiu Konstantyna Manassesa wiadomo niewiele. Urodził się około 1130 roku. Był metropolitą Naupaktos. Zmarł najprawdopodobniej w 1187 roku[1].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Głównym dziełem Manassesa pozostaje wierszowana kronika dziejów powszechnych, licząca sobie 6733 wersy, napisana wierszem politycznym, a zatytułowana Streszczenie historii. Kronika obejmuje czasy od stworzenia świata do śmierci cesarza Nicefora III Botaniatesa. Manasses napisał ją na prośbę księżniczki Ireny, żony sewastokratora Andronika, brata cesarza Manuela I Komnena. Kronika ma charakter historycznej powieści poetyckiej. Została napisana w potocznym języku literackim[1]. Styl utworu jest pełen przysłów, zwrotów retorycznych, wymyślnych figur poetyckich: Manasses pisze oddać ziemi proch ciała zamiast umrzeć. Dzieło Manassesa ma niewielką wartość historyczną i literacką, jego obrazowy styl oddziaływał jednak na wyobraźnię Bizantyńczyków, tak że przez cały okres istnienia Cesarstwa było bardzo chętnie czytane. Świadczy o tym kilkadziesiąt zachowanych rękopisów, najstarszy z XII wieku. Dosyć wcześnie powstała prozatorska przeróbka kroniki, z której pochodzą ekscerpty Planudesa. W 1351 roku, a może nawet już w latach 1336-1338 powstał przekład kroniki na język średniobułgarski. Rękopis przekładu, zachowany w Bibliotece Watykańskiej, zdobią piękne ilustracje miniaturowe[2].

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Analecta Manassea, przeł. L. Sternbach, „Eos” 7 (1901), s.180-194
  • Constantini Manassae Echrasis inedita, Symbolae Ćwikliński, Lwów 1902.
  • Manassae versus inediti, przeł. L. Sternbach, „Wiener Studien”, t.24, 2, (1902).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jurewicz 1984 ↓, s. 237.
  2. Jurewicz 1984 ↓, s. 239.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]