Kopalnia otworowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kopalnia otworowa – rodzaj zakładu górniczego[1], w którym złoże kopaliny użytecznej eksploatuje się z głębi ziemi za pomocą specjalnie przygotowanych i uzbrojonych odwiertów wiertniczych[2]. Proces eksploatacji złoża odbywa się przez wcześniejsze udostępnienie złóż otworem wiertniczym z powierzchni. Czynnik wydobywczy stanowią media technologiczne (rozpuszczalniki, nośniki ciepła, bakterie, itd.) migrujące przez eksploatowane złoże. Wtłaczanie do złoża mediów i odprowadzanie kopaliny na powierzchnię odbywa się bardzo często tym samym odwiertem. Odwiertami eksploatuje się m.in. złoża siarki, soli kamiennej i potasowej, gazu ziemnego, wód mineralnych, ropy naftowej.

Eksploatację złoża prowadzi się metodami opartymi na procesach:

  • chemicznych: ługowanie, zgazowanie.
  • fizycznych; termiczne wytapianie, wibracyjne urabianie.
  • biochemicznych: bakteryjne ługowanie.

Procesy zmieniają stan skupienia kopaliny lub składnika użytecznego na ciekły lub gazowy.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Köhsling J.; Wykorzystanie specjalnych metod w otworowej eksploatacji soli; Zeszyty Naukowe: Górnictwo;AGH; Kraków; 1989 r.; 148, 201–212.
  2. Smalcerz W; Poradnik górnika; Wyd. P.P.U.H. "Marttom"; Sosnowiec;2008 r.; ISBN 9788392327721