Sól potasowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sól potasowa

Sól potasowa, sylwinitskała osadowa, chemiczna, powstała podczas ewaporacji z mórz i słonych jezior. Głównym składnikiem jest chlorek potasu, KCl. Zaliczana do tzw. niesodowych soli kuchennych, gdyż pozwala, przynajmniej w pewnym stopniu, ograniczyć spożycie sodu w diecie.

Strącanie się soli następuje, gdy parowanie przewyższa dopływ wody słodkiej do odciętych zatok lub mórz otoczonych pustynnymi lądami. W ten sposób tworzą się osady soli kamiennej, soli glauberskiej, soli potasowych, soli magnezowych, gipsu.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Sól potasowa składa się przede wszystkim z sylwinu i halitu, także z polihalitu, anhydrytu, gipsu, kizerytu, kainitu, karnalitu, epsomitu i minerałów ilastych. Jest podobna pod względem najważniejszych cech do soli kamiennej:

  • jest miękka, plastyczna i łatwo rozpuszcza się w wodzie,
  • ma drobno- lub średnioziarnistą strukturę
  • ma masywną, przeważnie warstwowaną teksturę
  • różni się:
    • gorzkim posmakiem[1]),
    • nieco większą twardością
    • barwą: biała, szara, żółtawa, czerwonawa, niebieskawa, szarozielona, zielonoczerwonawa

W formie granulowanej używana jest jako potasowy nawóz mineralny dla roślin mało wrażliwych na chlorki[2].

Znajduje zastosowanie jako zamiennik soli kuchennej, szczególnie dla osób, które powinny stosować dietę nieskosodową. Gorzki smak nie jest wyczuwany, gdy KCl stosowany jest w mieszankach z NaCl, a jego zawartość nie przekracza 30–40% (w niektórych produktach, np. serze, do 50%)[1].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Największe złoża na świecie znajdują się w:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b S.L. Drake, M.A. Drake, Comparison of salty taste and time intensity of sea and land salts from around the world, „Journal of Sensory Studies”, 26 (1), 2010, s. 25–34, DOI10.1111/j.1745-459x.2010.00317.x (ang.).
  2. Sól potasowa. Z.Ch. „Police”. [dostęp 2011-06-15].