Kormoran białolicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kormoran białolicy
Microcarbo melanoleucos[1]
(Vieillot, 1817)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd głuptakowe
Rodzina kormorany
Rodzaj Microcarbo
Gatunek kormoran białolicy
Synonimy
  • Hydrocorax melanoleucos Vieillot, 1817[2]
  • Phalacrocorax melanoleucos (Vieillot, 1817)
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Kormoran białolicy[4] (Microcarbo melanoleucos) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Zamieszkuje głównie kontynent australijski, gdzie jest pospolity. Można go spotkać także w Nowej Gwinei, Nowej Zelandii, Indonezji i na pobliskich wysepkach południowo-zachodniego Pacyfiku oraz na obszarze subantarktycznym. Jest to niewielki, krótkodzioby kormoran, zazwyczaj ubarwiony czarno na grzbiecie i biało poniżej. Ma żółty dziób i niewielki grzebień.

LittlePiedCormorant444.jpg

Etymologia nazwy[edytuj | edytuj kod]

Gatunek jest znany w Australii jako Little Pied Cormorant, natomiast w Nowej Zelandii Little Shag lub z maoriKawaupaka[5].

Kormoran białolicy został pierwotnie opisany przez francuskiego naturalistę Louisa Jeana Pierre Vieillota w 1817 roku. Epitet gatunkowy pochodzi z greki klasycznej od słowa melano- "czarny" i leukos "biały"[6]. Natomiast nazwa rodzajowa Microcarbo wprowadzona przez Karola Lucjana Bonaparte w 1855[7] odnosi się do starogreckiego słowa mikros "mały" i łacińskiego carbo "czarny". Jednakże, większość starszych ksiąg systematycznych opisuje gatunek jako Phalacrocorax melanoleucus.

Wyróżniane są powszechnie trzy podgatunki[2][4][8]:

  • kormoran białolicy (M. m. melanoleucos) – zamieszkuje na całym obszarze występowania gatunku, poza Nową Zelandią i wyspami subantarktycznymi.
  • kormoran żółtodzioby (M. m. brevicauda) Mayr 1931 – gatunek endemiczny dla wyspy Rennell (jedna z Wysp Salomona).
  • kormoran krótkodzioby (M. m. brevirostris) Gould 1837 – zamieszkuje Nową Zelandię i wyspy subantarktyczne. Niektórzy systematycy wydzielają tę formę jako odrębny gatunek – P. brevirostris.
Ciemny dziób jest nietypowy

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kormoran białolicy jest jednym z mniejszych gatunków w obrębie swojej rodziny. Mierzy od 56 do 58 cm, dziób ma 3 cm, ogon jest dłuższy niż u kormorana bruzdodziobego.

Ptak podczas toków nisko grucha[5].

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Microcarbo melanoleucos, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Orta, J., Jutglar, F., Garcia, E.F.J., Kirwan, G.M. & Boesman, P.: Little Pied Cormorant (Microcarbo melanoleucos). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2019. [dostęp 2019-11-03].
  3. a b Microcarbo melanoleucos. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: PHALACROCORACIDAE Reichenbach, 1849-50 (1836) - KORMORANY - CORMORANTS (wersja: 2017-09-23). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-11-03].
  5. a b Falla RA: A Field guide to the birds of New Zealand. Sibson RB, Turbott EG. Auckland: Collins, 1972, s. 67. ISBN 0-00-212022-4.
  6. Liddell, Henry George i Robert Scott: A Greek-English Lexicon (Abridged Edition). United Kingdom: Oxford University Press, 1980. ISBN 0-19-910207-4.
  7. Christidis L, Boles WE: Systematics and Taxonomy of Australian Birds. Canberra: CSIRO Publishing, 2008, s. 103. ISBN 978-0-643-06511-6.
  8. Frank Gill, David Donsker (red.): Storks, frigatebirds, boobies, cormorants, darters (ang.). IOC World Bird List: Version 9.2. [dostęp 2019-11-03].