Korneforos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Korneforos
β Her
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Herkules
Rektascensja 16h 30m 13,200s[1]
Deklinacja +21° 29′ 22,60″[1]
Paralaksa (π) 0,02344 ± 0,00058[1]
Odległość 139,1 ± 3,5 ly
42,7 ± 1,1 pc
Wielkość obserwowana +2,77[1]m
Charakterystyka fizyczna
Rodzaj gwiazdy żółty olbrzym
Typ widmowy G7IIIa Fe-0.5[1]
Masa ~3[2] M
Promień ~20[2] R
Wielkość absolutna –0,4[3]m
Jasność 175[2] L
Temperatura 4900[2] K
Alternatywne oznaczenia
Oznaczenie Flamsteeda: 27 Her
2MASS: J16301319+2129225
Bonner Durchmusterung: BD +21°2934
Fundamentalny katalog gwiazd: FK5 618
Boss General Catalogue: GC 22193
Katalog Henry’ego Drapera: HD 148856
Katalog Hipparcosa: HIP 80816
Katalog Jasnych Gwiazd: HR 6148
SAO Star Catalog: SAO 84411
Rutilicus

Korneforos (beta Herculis, β Her) — najjaśniejsza gwiazda w gwiazdozbiorze Herkulesa (wielkość gwiazdowa +2,77m), odległa o 139 lat świetlnych od Ziemi.

Nazwa[edytuj]

Tradycyjna nazwa gwiazdy, Korneforos, pochodzi od greckiego Κορυνηφόρος, co oznacza „dzierżącego maczugę”, czyli mitycznego herosa Heraklesa (Herkulesa)[4]. Alternatywna nazwa Rutilicus jest zdeformowanym łacińskim określeniem pachy i odnosi się do położenia gwiazdy w wyobrażonej sylwetce herosa[2]. Grupa robocza Międzynarodowej Unii Astronomicznej do spraw uporządkowania nazewnictwa gwiazd zatwierdziła użycie nazwy Korneforos dla określenia tej gwiazdy[5].

Charakterystyka[edytuj]

Korneforos jest typowym żółtym olbrzymem należącym do typu G7. Olbrzym obecnie najprawdopodobniej prowadzi w jądrze syntezę helu w węgiel i tlen, a w przeszłości był gorącą gwiazdą ciągu głównego reprezentującą typ widmowy B. Po zakończeniu syntezy jądrowej gwiazda odrzuci otoczki, stając się białym karłem. Emisja promieniowania rentgenowskiego wskazuje na aktywność magnetyczną[2].

Jest to obiekt spektroskopowo podwójny, drugi składnik nie został dokładnie opisany, ale prawdopodobnie ma masę trochę większą niż masa Słońca[2]. Okres obiegu środka masy układu trwa 410,575 doby. W odległości 256,2″ od tej pary widoczna jest także słaba gwiazda o wielkości gwiazdowej 10,1m[6].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e Korneforos w bazie SIMBAD (ang.)
  2. a b c d e f g Jim Kaler: KORNEPHOROS (Beta Herculis) (ang.). STARS. [dostęp 2017-02-17].
  3. Obliczona na podstawie paralaksy i wielkości obserwowanej
  4. Richard Hinckley Allen: Star Names Their Lore and Meaning. Nowy Jork: Dover Publications Inc., 1963, s. 240–244. ISBN 0486210790. (ang.)
  5. Eric Mamajek, i inni: IAU Catalog of Star Names (IAU-CSN). W: IAU Division C Working Group on Star Names (WGSN) [on-line]. Międzynarodowa Unia Astronomiczna, 2017-02-01. [dostęp 2017-02-17].
  6. Kornephoros (ang.). Alcyone ephemeris. [dostęp 2017-02-17].