Korpusy wakacyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Korpusy wakacyjne – idea zorganizowanego czasu wolnego podczas wakacji dla uczniów szkolnych.

W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej inicjatywę organizowania korpusów wakacyjnych w Galicji wysunął inspektor szkół Mieczysław Baranowski w połowie lat 90. XIX wieku[1][2]. Pomysł został entuzjastycznie przyjęty przez społeczeństwo miejskie i był realizowany w zależności od istniejących uwarunkowań[3].

Celem korpusów wakacyjnych było skupienie młodzieży szkolnej w okresie wakacyjnym, zorganizowanie uczniom czasu wolnego i tym samym uniknięcie negatywnych skutków ich beztroski[4]. Udział w korpusach był dobrowolny, dopuszczalny po ukończeniu pierwszej klasy szkolnej, a do uczestnictwa zachęcano np. afiszami[5]. Poza celami wychowawczymi korpusy wakacyjne realizowały zadanie wzmocnienia tężyzny fizycznej[6]. Ponadto stanowiły zaprawę o charakterze wojskowym, jako że uczestnicy otrzymywali mundurki, maszerowali w rytm bębna, a także ćwiczyli posługując się atrapami broni (np. drewnianymi karabinami czy lancami), uczyli się musztry, śpiewali pieśni[7]. W ramach zajęć uczestniczy odbywali ćwiczenia na obiektach gimnastyczno-sportowych (np. „Sokoła”) oraz w terenie pozamiejskim[8]. Organizowano także wycieczki, służące młodzieży z prowincji do poznawania polskiej historii i umacnianie patriotyzmu[9]. Uczestniczący w korpusach wakacyjnych chłopcy określali siebie jako „korpuśniacy”[10].

Okres rozkwitu działalności korpusów wakacyjnych przypadł na pierwszą dekadę XX wieku[11]. Ich funkcjonowanie było ściśle związane z krzewieniem idei patriotycznych i niepodległościowych, a według wspomnień Edmunda Słuszkiewicza kulminacyjny punkt ich istnienia przypadł na 500. rocznicę bitwy pod Grunwaldem 15 lipca 1910[12]. W późniejszym czasie idea korpusów przygasła, co było związane z wzrastającym zapotrzebowaniem na bogatszą treść oraz z powstawaniem innych organizacji[11].

 Z tym tematem związana jest kategoria: Działacze korpusów wakacyjnych.

Określenie korpusów wakacyjnych jako letnich półkolonii zachowało się do czasów współczesnych[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Stachowicz: W służbie Ojczyzny. W: Księga pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku 1888-1958. Kraków: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1958, s. 114.
  2. Słuszkiewicz. Korpusy 1958 ↓, s. 189.
  3. Słuszkiewicz. Korpusy 1958 ↓, s. 189-190.
  4. Słuszkiewicz. Korpusy 1958 ↓, s. 183.
  5. Słuszkiewicz. Korpusy 1958 ↓, s. 182.
  6. Słuszkiewicz. Korpusy 1958 ↓, s. 181, 183, 190.
  7. Słuszkiewicz. Korpusy 1958 ↓, s. 183, 184.
  8. Słuszkiewicz. Korpusy 1958 ↓, s. 182, 184.
  9. Słuszkiewicz. Korpusy 1958 ↓, s. 185-189.
  10. Słuszkiewicz. Korpusy 1958 ↓, s. 181.
  11. a b Słuszkiewicz. Korpusy 1958 ↓, s. 190.
  12. Korpusy 1958 ↓, s. 190.
  13. Korpus wakacyjny 2019. bukowinski.net, 2019. [dostęp 2020-04-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]