Krystyna Orlińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krysia Orlińska
Imię i nazwisko Krystyna Orlińska
Data urodzenia 1933
Data i miejsce śmierci 1942
Treblinka
Zawód aktorka
Lata aktywności 19371940
Zespół artystyczny
Teatr Ortyma

Krystyna Orlińska (ur. 1933, zm. po 22 lipca 1942) – polska aktorka dziecięca żydowskiego pochodzenia.

Życiorys[edytuj]

Urodzona w 1933 roku, córka warszawskiego psychiatry Maksa Orlińskiego. Umiejętności sceniczne i taneczne zdobywała w szkole baletowej Tacjanny Wysockiej. Od 1937 roku występowała w Teatrze Ortyma, stając się ulubienicą Tymoteusza Ortyma. Wkrótce po przyjęciu do zespołu Orlińska zaczęła grać role pierwszoplanowe w spektaklach Teatru, m.in. „Czerwonym Kapturku”, „Panu Twardowskim”, „Krainie Czarów”, „Kopciuszku”, „Marynarzu Serdelku” i „Don Kichocie”[1].

To w Teatrze Ortyma została dojrzana przez producentów filmowych, którzy zaproponowali jej rolę w filmie „Znachor”. Orlińską wybrano ponieważ już wcześniej u Ortyma angażowano dzieci do produkcji filmowych. Ortym zgodził się na udział Orlińskiej w filmie pod warunkiem, że sam wyreżyseruje sceny z jej udziałem. Film odniósł wielki sukces komercyjny, a Orlińskiej zaproponowano kolejne role: w melodramacie „Skłamałam”, krótkometrażowej „Wolnej drodze” i melodramacie „Przez łzy do szczęścia[1].

W czasie okupacji Ortym prowadził początkowo teatr dziecięcy, w którym pierwszoplanowe role grała m.in. Orlińska. W czasie tworzenia getta matka Orlińskiej postanowiła ratować córkę, która miała tzw. dobry wygląd. Zdecydowała się wówczas oddać ją na stałe mocno związanej z rodziną opiekunce dziecka. We wrześniu 1941 r. za zgodą matki opiekunka zapisała Orlińską do szkoły przy ul. Świętokrzyskiej. Krótko przed początkiem likwidacji getta matka Orlińskiej zażądała od opiekunki, by ta przyprowadziła do niej córkę. Obie weszły do getta i zginęły po wywiezieniu do obozu w Treblince[1].

Staraniem matki dziewczynka była upodabniana do amerykańskiej gwiazdy dziecięcej Shirley Temple. Starania te doceniła polska prasa, która uznała ją za najlepszego sobowtóra Amerykanki[1].

Przypisy

  1. a b c d Grzegorz Rogowski. Polska Shirleyka. „Ale Historia”. 14/2016 (220), s. 10–11, 2016-04-04. Agora SA (pol.). 

Linki zewnętrzne[edytuj]