Księżniczka słoneczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Księżniczka słoneczna
Polytelis anthopeplus[1]
(Lear, 1831)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Nadgromada ptaki neognatyczne
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Rząd papugowe
Rodzina papugi wschodnie
Podrodzina papugi wschodnie
Plemię Psittaculini
Rodzaj Polytelis
Gatunek księżniczka słoneczna
Synonimy
  • Palæornis anthopeplus Lear, 1831[2]
Podgatunki
  • P. a. anthopeplus (Lear, 1831)
  • P. a. monarchoides Schodde, 1993
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Księżniczka słoneczna[4] (Polytelis anthopeplus) – gatunek ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae) zamieszkujący Australię. Spotykana jest w niewoli jako ptak ozdobny. Znana jest również jako amanda górska lub papuga górska[5].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Są to zielonkawożółte ptaki z wyraźnym dymorfizmem płciowym. Samce są bardziej żółte, a samice – zielone. Młode osobniki przypominają dorosłą samicę[6].

Długość ciała: około 40 cm

Waga: 150–206 g[6] (Handbook of the Birds of the World podaje 114 g[2])

Występowanie i podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Zasięg występowania księżniczki słonecznej i jej podgatunki[2][7]:

Dawniej podgatunek wschodni błędnie uznawano za nominatywny, zaś podgatunek zachodni nosił nazwę P. a. westralis[2].

Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego wymienia księżniczkę słoneczną na liście gatunków stwierdzonych w Polsce, lecz nie zaliczonych do awifauny krajowej (kategoria E w klasyfikacji AERC – pojaw nienaturalny)[8].

Środowisko: Gatunek ten występuje na obszarach sawannowych i jałowych[5].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

W naturze ptaki te żywią się między innymi nasionami traw, ziołami, owocami, pąkami i kwiatami[6].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Księżniczki słoneczne w naturze żyją w stadach liczących co najmniej 100 osobników[6]. Są stosunkowo spokojne. Często poszukują pożywienia na ziemi[9].

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Sezon lęgowy trwa od sierpnia do stycznia. Samica znosi od 4 do 6 białych jaj w dziupli i wysiaduje je przez ok. 20 dni[6]. Podczas inkubacji prawie nie opuszcza gniazda i jest karmiona przez samca. Pisklęta po wykluciu ważą około 7 g i są karmione przez obojga rodziców. Opierzają się, gdy mają 5 tygodni. Ostateczne, dorosłe upierzenie przybierają w wieku 1,5 roku, natomiast są zdolne do rozrodu w wieku 2 lat[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polytelis anthopeplus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d Collar, N. & Boesman, P.: Regent Parrot (Polytelis anthopeplus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2019. [dostęp 2019-10-07].
  3. Polytelis anthopeplus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: PSITTACULINAE Vigors, 1825 - PAPUGI WSCHODNIE (wersja: 2019-03-16). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-10-07].
  5. a b Marcin Jan Gorazdowski, Ptaki ozdobne, 2008, ISBN 978-83-7073-538-8.
  6. a b c d e Regent Parrot (Polytelis anthopeplus) | Parrot Encyclopedia, www.parrots.org [dostęp 2019-04-29].
  7. Frank Gill, David Donsker (red.): Parrots, cockatoos (ang.). IOC World Bird List: Version 9.2. [dostęp 2019-10-07].
  8. Aneks: gatunki stwierdzone w Polsce do 01.07.2018, lecz nie zaliczone do awifauny krajowej. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. [dostęp 2019-10-06].
  9. a b Esther J.J. Verhoef-Verhallen, Encyklopedia europejskich i egzotycznych ptaków ozdobnych, 2006, ISBN 83-11-10474-3.