Polytelis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Polytelis[1]
Wagler, 1832[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – księżniczka słoneczna (P. anthopeplus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina papugi wschodnie
Podrodzina papugi wschodnie
Plemię Psittaculini
Rodzaj Polytelis
Typ nomenklatoryczny

Psittacus barrabandii Swainson, 1821 (= Psittacus swainsonii Desmarest, 1826)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Polytelisrodzaj ptaka z podrodziny papug wschodnich (Psittaculinae) w rodzinie papug wschodnich (Psittaculidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Australii[8].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 40–45 cm; masa ciała 114–157 g[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Polytelis (Polyteles): gr. πολυτελης polutelēs „znakomity”, od πολυς polus „więcej”; τελος telos „koszt, uroczystość”[9].
  • Barrabandius: epitet gatunkowy Psittacus barrabandi Swainson, 1821; Jacques Barraband (lub Barraban) (1767–1809), francuski projektant, artysta, malarz ptaków[9]. Gatunek typowy: Psittacus barrabandii Swainson, 1821 (= Psittacus swainsonii Desmarest, 1826).
  • Spathopterus: gr. σπαθη spathē „szpachla”; -πτερος -pteros „-skrzydły”, od πτερον pteron „skrzydło”[9]. Gatunek typowy: Polytelis alexandrae Gould, 1863
  • Northipsitta: Alfred John North (1855–1917), australijski jubiler, owolog; nowołac. psitta „papuga”, od gr. ψιττακη psittakē „papuga”[9]. Nazwa zastępcza dla Spathopterus North, 1895 ponieważ Mathews uważał że nazwa ta jest zajęta przez Spathoptera Audinet-Serville, 1835 (Coleoptera).
  • Sindelia: Stanley Raymond Sindel (ur. 1935), australijski awikulturolog[9]. Gatunek typowy: Palaeornis anthopeplus Lear, 1831.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[10]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Niepoprawna późniejsza pisownia Polytelis Wagler, 1832.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polytelis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J.G. Wagler. Monographia Psittacorum. „Abhandlungen der Mathematisch-Physicalischen Klasse der Königlich Bayerischen Akademie der Wissenschaften”. 1, s. 489, 1832 (niem.). 
  3. Ch.L. Bonaparte: Conspectus generum avium. T. 1. Lugduni Batavorum: Apud E.J. Brill, 1850, s. 2. (łac.)
  4. H.G.L. Reichenbach: Avium systema naturale. Das natürliche system der vögel mit hundert tafeln grösstentheils original-abbildungen der bis jetzt entdecken fast zwölfhundert typischen formen. Vorlaüfer einer iconographie der arten der vögel aller welttheile. Dresden und Leipzig: Expedition der vollständigsten naturgeschichte, 1850, s. ryc. lxxxii. (niem.)
  5. A.J. North. Preliminary descriptions of a new genus and of five new species of Central Australian birds. „The Ibis”. Seventh series. 1, s. 339, 1895 (ang.). 
  6. G.M. Mathews. Substiute-names. „Austral Avian Record”. 1, s. 127, 1912–1913 (ang.). 
  7. R. Wells & R. Wellington. A classification of the cockatoos and parrots (Aves: Psittaciformes) of Australia. „Sydney Basin Naturalists”. 1, s. 118, 1992 (ang.). 
  8. a b S.M. Billerman: Old World Parrots (Psittaculidae), version 1.0. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.psitta4.01. [dostęp 2020-10-20]. (ang.) Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji
  9. a b c d e Etymologia za: J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. (ang.)
  10. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Psittaculini Vigors, 1825 (Wersja: 2020-07-29). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-10-20].