Kurtyna w górę
Gatunek |
kabaret |
---|---|
Kraj produkcji |
Polska |
Oryginalny język |
polski |
Liczba odcinków |
18 |
Pierwsza emisja | |
Data premiery |
1977 |
Stacja telewizyjna | |
Lata emisji |
1977–1984 |
Chronologia | |
Poprzednik | |
Kontynuacja |
Kurtyna w górę – cykl telewizyjnych programów rozrywkowych (kabaretowych) autorstwa Olgi Lipińskiej. Był kontynuacją cyklu Właśnie leci kabarecik, a jego następcą był cykl Kabaret Olgi Lipińskiej.
"Kurtyna w górę" to nieformalny tytuł cyklu, który przylgnął do niego z czasem, dla odróżnienia od nowej serii kabaretów rozpoczętej w latach 90. Cykl w rzeczywistości nosił tytuł "Kabaret Olgi Lipińskiej".
Miejscem akcji był mały teatrzyk rewiowy - scena, kulisy i gabinet dyrekcji - w którym stale próbowano doprowadzić do powstania spektaklu, jednak nigdy się to nie udawało. Była to w pewnym sensie zawoalowana aluzja do sytuacji w kraju w tamtych latach (przełom lat 70. i 80. XX w.).
Członków zespołu teatrzyku zagrali: Wojciech Pokora w roli dyrektora, Janusz Rewiński w roli jego następcy (zwany też "Miśkiem"); Jan Kobuszewski w roli pana Janka, przewodniczącego Związku Zawodowego, Janusz Gajos jako woźny Turecki oraz artyści, m.in. Barbara Wrzesińska, Krystyna Sienkiewicz, Magdalena Zawadzka, Piotr Fronczewski, Marek Kondrat, Izabella Olejnik, gościnnie Maryla Rodowicz i inni.
Pierwszy odcinek serii - Kaloryfery - nawiązuje m.in. poprzez tytuł, scenerię oraz przywołanie postaci woźnego Tureckiego do miniatury scenicznej Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego pod tym samym tytułem[1], należącej do cyklu Teatrzyk Zielona Gęś.
Lista odcinków
[edytuj | edytuj kod]- Kaloryfery (1977)
- Rury (1978)
- Komisja (1978)
- Premiera (1978)
- Kontrola (1978)
- Gwiazda (1978)
- Publiczność (1979)
- Pieczarki (1979)
- Revue (1979)
- Dyrekcja (1979)
- Gość (1979)
- Duchy (1980)
- List (1980)
- Niespodzianka (1980)
- Jubileusz (1980)
- Jajko (1981)
- Chór (1981)
- Misiek (1981)
- Blondynka / Alternatywa (1984)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Oficjalna witryna Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego [online], www.kigalczynski.pl [dostęp 2017-07-26] .