Olga Lipińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Olga Lipińska
Olga Lipińska (2008)
Olga Lipińska (2008)
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1939
Warszawa, Polska
Zawód reżyserka, scenarzystka, satyryczka
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej
Olga Lipińska w Loży Ekspertów Festiwalu Kabaretu w Zielonej Górze (grudzień 2005)

Olga Lipińska (ur. 6 kwietnia 1939 w Warszawie) – polska reżyserka, scenarzystka telewizyjna i satyryczka, twórczyni telewizyjnego Kabaretu Olgi Lipińskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła żeńskie XII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie na Saskiej Kępie w Warszawie[1][2], Wydział Reżyserii PWST w Warszawie (1964).

Związana jako aktorka i reżyserka ze STS. W latach 1977–1990 była dyrektorem Teatru Komedia w Warszawie.

Jej mężem był dziennikarz radiowy Andrzej Wiktor Piotrowski, zmarły w 1996. Jest bezdzietna z wyboru[3].

Teatr Telewizji[edytuj | edytuj kod]

Wyreżyserowała kilkadziesiąt spektakli Teatru TV, najsłynniejsze to Damy i huzary (1973), Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1985), Gwałtu, co się dzieje (1992), Zemsta (1994), Baryłeczka (1995), Ja się nie boję braci Rojek (2003) oraz Cud mniemany, czyli Krakowiacy i górale (2007).

Telewizja[edytuj | edytuj kod]

W Telewizji Polskiej stworzyła kabarety: Głupia sprawa (10 spektakli, 1968–1970), Gallux Show (10 spektakli, 1970–1974), Właśnie leci kabarecik (10 spektakli, 1975–1977), Kurtyna w górę (18 spektakli, 1977–1981) oraz najważniejszy – Kabaret Olgi Lipińskiej. W latach 1990–1992 prowadziła w TVP 1 autorski talk show pt. Piosenki z Kabaretu Olgi Lipińskiej, do którego zapraszała znane postaci związane z polską kulturą i sztuką.

Działalność społeczna i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Według prasy podziemnej na początku lat 80. Olga Lipińska miała brać udział w przełamywaniu bojkotu telewizji przez aktorów[4].

W 1992 zaangażowała się w inicjatywę Zbigniewa Bujaka na rzecz przeprowadzenia referendum w sprawie ustawy antyaborcyjnej, dziesięć lat później wraz z setką innych kobiet podpisała list domagający się od Parlamentu Europejskiego wpłynięcia na rząd polski, by zliberalizował prawo aborcyjne w RP.

Krytyczna w stosunku do prezydentury Lecha Wałęsy, w wyborach prezydenckich 1995 udzieliła poparcia kandydatowi Unii Wolności Jackowi Kuroniowi. Była członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w Polsce 2005, a w wyborach 2000 wspierała Aleksandra Kwaśniewskiego[5][6].

Podpisywała kilkakrotnie listy otwarte w różnych sprawach politycznych. W 2003 zaangażowała się na rzecz przyjęcia przez Irlandczyków Traktatu Nicejskiego oraz sprzeciwiała się umieszczeniu tzw. Invocatio Dei w preambule konstytucji europejskiej. W 2005 wraz z innymi przedstawicielkami życia publicznego broniła Małgorzaty Niezabitowskiej przed oskarżeniami Krzysztofa Wyszkowskiego i "Rzeczpospolitej" o współpracę z SB.

Publicystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez kilkanaście lat regularnie publikowała swoje felietony w "Twoim Stylu", które złożyły się na wydaną w 2005 książkę Mój pamiętnik potoczny. W 2009 ukazał się kolejny zbiór felietonów – Co by tu jeszcze.... Rok 2013 przyniósł następną książkę – Jeszcze słychać śmiech..., będącą zbiorem felietonów z lat 2009-2013[7]. W końcowym felietonie autorka deklaruje zaniechanie dalszej twórczości publicystycznej z powodu narastającego pesymizmu, wywołanego stopniowym obniżaniem się poziomu intelektualnego w społeczeństwie, zwłaszcza u młodego pokolenia[8].

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. pod. red. Małgorzaty Malewicz: Panienki z Saskiej Kępy: Wspomnienia uczennic XII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie (1930-1964). Łośgraf, 2006.
  2. pod red. Małgorzaty Malewicz: Panienki z Saskiej Kępy: Z dziejów Pragi Południe. Łośgraf, 2008.
  3. Lipińska o braku dzieci: Nie chciałam ich mieć, bo....
  4. "Kraj", nr 2/1984; Lipińska zaprzeczała zarzutom. Wyjaśniała, że i ją początkowo dotknął środowiskowy ostracyzm, gdy, po wprowadzeniu stanu wojennego, telewizja nadała premierę jej spektaklu Balladyna, a potem nadal emitowała autorski kabaret artystki. W przypadku Balladyny była to jednak premiera materiału zrealizowanego jeszcze przed wprowadzeniem stanu wojennego, w przypadku kabaretów powtórki archiwalnych programów, a ona jak wielu pracowników TVP nie była wpuszczana do zmilitaryzowanego budynku telewizji do wiosny 1982, zob. Tadeusz Pikulski, Prywatna historia telewizji publicznej, Muza, Warszawa 2002, ISBN 83-7319-201-8, Olga Lipińska, Mój pamiętnik potoczny, Prószyński i S-ka, Warszawa 2005, ISBN 83-7469-013-5.
  5. Cimoszewicz w parze z Kwaśniewską, wprost.pl, 28 czerwca 2005 [dostęp 4 czerwca 2015].
  6. Cimoszewicz rusza do boju, rp.pl, 29 czerwca 2005.
  7. Olga Lipińska, Jeszcze słychać śmiech..., Prószyński i s-ka, Warszawa 2013, ISBN 978-83-7839-615-4.
  8. Olga Lipińska, Jeszcze słychać śmiech..., Prószyński i s-ka, Warszawa 2013, ISBN 978-83-7839-615-4, s. 203-206 (tekst Zamiast ostatniego felietonu).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]