LNG

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stacja regazyfikacji ciekłego gazu ziemnego (LNG)

Ciekły gaz ziemny, LNG (ang. liquefied natural gas) – gaz ziemny w ciekłym stanie skupienia, tj. w temperaturze poniżej –162°C (temperatura wrzenia metanu, głównego składnika LNG). Podczas skraplania objętość zmniejsza się 630 razy, dzięki czemu „gęstość energii” ciekłego gazu ziemnego wzrasta.

Jedna czwarta gazu ziemnego, którym handluje się na skalę światową, jest transportowana jako ciecz. Skraplanie gazu ziemnego wiąże się z bardzo dokładnym jego oczyszczeniem z dwutlenku węgla, azotu, mieszaniny propanu i butanu, wilgoci, helu itp. Jest to bardzo czyste paliwo o liczbie oktanowej 130. Po powtórnej zmianie na postać gazową pozostaje bardzo niewiele zanieczyszczeń, gaz jest właściwie całkowicie pozbawiony wilgoci. Ciekły gaz ziemny z uwagi na niską temperaturę wymaga zbiornika kriogenicznego.

LNG jako paliwo dla transportu[edytuj | edytuj kod]

Tankowanie autobusu LNG Solbus Solcity SM12 z mobilnej stacji tankowania Gazprom Germania

Ciekły gaz ziemny jest wykorzystywany również jako paliwo środków transportu, głównie ciężkiego transportu drogowego. Główne zalety tego typu paliwa samochodowego są ekonomiczne oraz ekologiczne. Między innymi dlatego jeden z najpopularniejszych obecnie na rynku ciągników siodłowych na LNG – Iveco Stralis, został wyróżniony Europejską Nagrodą Zrównoważonej Mobilności[1]. Tego typu zastosowanie jest szeroko wdrażane w USA, gdzie równolegle powstaje infrastruktura do tankowania metanu w postaci ciekłej. W Polsce autobusy komunikacji miejskiej Solbus Solcity 12 LNG (11 sztuk) są eksploatowane w Olsztynie[2]. Są to pierwsze tego typu pojazdy w Europie.

Od niedawna LNG jest wykorzystywany jako paliwo do zasilania jednostek pływających. Przykładem takiego zastosowania jest zbudowany przez Gdańską Stocznię „Remontowa” prom fiordowy zasilany metanem. Ta jednostka pływająca o nazwie projektowej B607 zdobyła prestiżową nagrodę Ekologicznego Statku Roku, przyznaną 16 marca 2010 roku w Kopenhadze w ramach konferencji Green Ship Technology Conference[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]