Laurowiśnia wschodnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Laurowiśnia wschodnia
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad różowe
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj Prunus
Gatunek laurowiśnia wschodnia
Nazwa systematyczna
Prunus laurocerasus L.
Sp. pl. 1:474. 1753[2]
Synonimy

  • Cerasus laurocerasus (L.) Dum.Cours.
  • Laurocerasus officinalis M.Roem.
  • Padus laurocerasus (L.) Mill.[3]
Kwiatostany
Liście i owoce

Laurowiśnia wschodnia, laurośliwa wschodnia, wawrzynośliwa, śliwa wawrzynolistna (Prunus laurocerasus L.) — gatunek rośliny wieloletniej z rodziny różowatych. Pochodzi z Półwyspu Bałkańskiego, Kaukazu i Azji Mniejszej[4]. W Polsce jest uprawiana.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

  • Według systemu APG II[1] i systemu Reveala[5] należy do rodzaju Prunus (Prunus laurocerasus L.)
  • Według Krytycznej listy roślin naczyniowych Polski[6] należy do odrębnego rodzaju laurowiśnia (Laurocerasus officinalis Roem.)

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Wiecznie zielony krzew lub małe drzewo o szerokiej, rozłożystej koronie, dorastające 6 m wysokości[7][8].
Kora
Gładka, ciemna i szarobrązowa[7].
Liście
Eliptyczne, grube, skórzaste i całobrzegie, ułożone skrętolegle[8][7]. Ciemnozielone i błyszczące z wierzchu, od spodu blade lub żółtozielone. Dorastają do 20 cm długości[7]. Przypominają liście laurowe, stąd pochodzi nazwa laurowiśnia).
Kwiaty
Drobne, białe, delikatne, pachnące, zebrane we wzniesione grona. Mają 5-działkowy kielich, 5-płatkową koronę, 1 słupek i liczne pręciki[4].
Owoc
Czerniejący, błyszczący pestkowiec, dorastający 1,25 cm średnicy[7]. U nas owoce zawiązują się rzadko[9].

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jednopienna, owadopylna. Kwitnie od kwietnia do maja. Owoce pojawiają się w lipcu. Jest rośliną trującą dla człowieka, nasiona i liście zawierają trujący glikozyd, będący pochodną kwasu cyjanowodorowego[8].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna, posiada szereg odmian. W Polsce uprawiana dość rzadko z powodu niewystarczającej odporności na silne mrozy. Ceniona za dekoracyjne, ciemnozielone liście i pachnące kwiaty. Sadzona w ogrodach i na cmentarzach[8]. Często stosowana na formowane żywopłoty[10].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wymaga żyznej i wilgotnej gleby z dużą zawartością wapnia oraz stanowiska osłoniętego od wiatru. Jest odporna na zanieczyszczenia powietrza. Może rosnąć na stanowiskach nasłonecznionych i cienistych. Podczas mroźnych zim zdarza się, że przemarza, nie trzeba jej wtedy jednak usuwać. Wystarczy przyciąć przy ziemi obumarłe pędy, a szybko wypuści nowe[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-23].
  2. Prunus laurocerasus (ang.). W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2013-07-28].
  3. Catalogue of Life. [dostęp 2013-07-28].
  4. a b Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  5. Reveal James L. System of Classification. PBIO 250 Lecture Notes: Plant Taxonomy. Department of Plant Biology, University of Maryland, 1999 Systematyka rodzaju Prunus i według Reveala
  6. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Vascular Plants of Poland - A Checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 1995. ISBN 83-85444-38-6.
  7. a b c d e Tony Russel, Catherine Cutler, Martin Walters: Ilustrowana encyklopedia Drzewa Świata. Kraków: Universitas, 2008, s. 389. ISBN 97883242-0842-5.
  8. a b c d Bruno P. Kremer: Rośliny trujące w domu, w ogrodzie i w naturze. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1996, s. 24. ISBN 83-7073-113-9.
  9. a b Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
  10. Związek Szkółkarzy Polskich - Prunus laurocerasus (pol.). [dostęp 2013-07-28].