Zawody składały się z: skoku w dal, rzutu oszczepem, biegu na 200 metrów, rzutu dyskiem i biegu na 1500 metrów. Po trzech konkurencjach w zawodach zostawało dwunastu najlepszych zawodników, zaś do piątej konkurencji awansowało jedynie sześciu. Punktu były przyznawane na zasadzie pierwsze miejsce = jeden punkt, drugie miejsce = dwa punkty itd.
Jim Thorpe wygrał cztery z pięciu konkurencji i zdobył złoty medal. W styczniu 1913 roku ogłoszono, że Thorpe w latach 1909-1910 grał w lidze baseballowej i przyjmował za to pieniądze, co wiązało się obowiązującą zasadą amatorstwa. MKOL zareagował szybko, odebrał mu wszystkie tytuły i zażądał zwrotu wszystkich zdobytych trofeów. Złoto i tytuł mistrzowski przyznane zostały Norwegowi Bie.
Halt oraz Waitzer nie ukończyli biegu. Do czwartej konkurencji awansowało jedynie dwunastu z najlepszymi wynikami łącznymi po trzech konkurencjach (wyniki zostały przekalkulowane - zostały wzięte wyniki jedynie dwunastu awansujących zawodników).
Jedynie sześciu zawodników awansowało do piątej konkurencji. W tym przypadku liczba zawodników wzrosła do siedmiu, gdyż dwaj zawodnicy mieli identyczną liczbę punktów.
↑ abOdległości skoków obu zawodników nie są znane. Wiadomo jedynie, że ci zawodnicy zajęli 22. i 24. miejsca.
↑Długość rzutu Waitzera nie jest znana. Wiadomem jest jedynie, że wynosiła mniej niż 33,36 metra, a zawodnik zakończył konkurencję na ostatnim miejscu.